Dhammada on Android
available now on
Google Play Store
คำชี้แจง
    Dhammada.net เป็นเว็บไซต์ของกลุ่มลูกศิษย์ที่ภาวนาตามแนวดูจิตได้จัดทำกันเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทาง สวนสันติธรรม หรือ หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช แต่อย่างใด     จึงขอชี้แจงเพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกันกับข้อเท็จจริง     ขอแสดงความนับถือ     Dhammada.net

หมวดหมู่

เรื่องล่าสุด

Latest Clips

คลังเก็บ

นักภาวนาต้องสู้ไม่เลิก

mp 3 (for download) : นักภาวนาต้องสู้ไม่เลิก

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์: ถ้าเราจะแพ้นะ ต้องสู้ก่อน สู้ให้เต็มที่ก่อน แพ้แล้วกลับมาสู้ใหม่ ไม่ทิ้งไม่หนีนะ หลบไปก่อน ไปรวบรวมกำลังแล้วสู้อีก การภาวนาก็ต้องแบบนั้นนะ ใครมันจะวิเศษวิโสอะไรไปสู้กับมารได้ บางทีก็แพ้กิเลส บางทีก็แพ้มาร บางทีก็ถูกกิเลสถูกความคิดตัวเองหลอกเอา แพ้ล้มลุกคลุกคลาน ล้มแล้วก็ต้องลุก ถ้าคลุกฝุ่นอยู่ก็ต้องคลานไป ไม่อยู่กับที่ ชีวิตมันถึงจะชนะขึ้นมาได้

หลวงพ่อไม่เก่งนะ ไม่ใช่คนเก่ง แต่หลวงพ่อเป็นคนอึด ทนมากเลยในการฝึกตัวเองไม่เลิก น้ำหนักมากนะ จะบวชเนี่ยต้องคุกเข่านาน ปกติคุกเข่าได้ไม่กี่วินาทีแข้งขาแทบหักเลย แต่เราจะต้องบวช หลวงพ่อซ้อมนั่งคุกเข่า ซ้อมอยู่ปีกว่า ซ้อมทุกวันนะ วันนึงเพิ่มได้ ๕ วินาทีก็ดีใจแล้ว ค่อยทำทุกวันนะ อดทนมากเลยในการฝึกตัวเอง ถึงตอนบวชจริงๆนะพระเนี่ยใจสั่นไปทั้งโบสถ์เลย กลัวเราหัวทิ่มลงมา

ต้องสู้ ถ้าไม่สู้ก็แพ้ตลอดไป ก็แค่นั้นเอง ถ้าสู้ก็มีโอกาสชนะ ลูกพระพุทธเจ้านักสู้นะ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๑ เดือนกรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๗ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๕๕
File: 570711B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๖ วินาทีที่ ๑๕ ถึงนาทีที่ ๒๗ วินาทีที่ ๔๗

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ปฏิบัติให้ได้ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ตื่นจนหลับ

mp 3 (for download) : ปฏิบัติให้ได้ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ตื่นจนหลับ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์: หมดเวลาที่ทำในรูปแบบแล้วนะ เวลาที่เหลือในชีวิตเราคือ การปฏิบัติในชีวิตประจำวัน ที่หลวงพ่อเล่าเมื่อเช้า เมื่อตะกี้เนี้ยนะ จะทำอะไร จะยืนเดินนั่งนอน จะกวาดบ้านถูบ้าน จะซักผ้า จะกินข้าว จะอาบน้ำ จะขับถ่าย จะแต่งตัวนะ จะทาลิปสติก ทาโน่น ทานี่ อะไรอย่างเนี้ยนะ จะหวีผม รู้สึกตัวเรื่อยไป เห็นกายมันทำงานเห็นใจมันทำงานไปเรื่อยๆ จะขึ้นรถ รถมันติด กลุ้มใจก็รู้นะ  ขับรถอยู่เห็นไฟแดง ไม่ค่อยพอใจก็รู้ ติดไฟแดงคันแรกเนี่ย เจ็บช้ำที่สุด ใช่ไหม ? ใครขับรถติดไฟแดงคันแรกนะ อยู่หน้าเพื่อนเลยเนี่ยโอ๊ย เจ็บใจที่สุดเลย บอบช้ำ  ติดอยู่คันที่ ๕ ที่ ๖ นะเฉยๆ นะติดอยู่คันที่ร้อย เนี่ยถอดใจเลยใช่ไหม ? ไฟเขียวอีกรอบก็ไม่พ้นหรอกนะ เฮ้อ เวรกรรม

ปฏิบัติได้ตลอดนะในชีวิตประจำวัน ทำให้มากที่สุด ทำในรูปแบบไม่พอ เพราะว่าการทำในรูปแบบเนี่ยทำในเวลาไม่มากหรอก ชั่วโมง สองชัวโมง สามชั่วโมง แต่เวลาส่วนใหญ่อยู่ในชีวิตประจำวันนะ ปฏิบัติให้ได้นะ ถ้าทำในชีวิตประจำวันได้นะ  จะก้าวหน้าเร็วมาก การทำในชีวิตประจำวัน ทำตั้งแต่ตื่นจนหลับ ยกเว้นเวลาที่ทำงานที่ต้องคิด เวลาทำงานที่คิด ปฏิบัติไม่ได้นะ ปฏิบัติไม่ได้ ดูกายไม่ได้ ดูใจไม่ได้ ต้องดูงาน

งั้นการทำในชีวิตประจำวันเนี่ย ทำตั้งแต่ตื่นจนนอนหลับ ยกเว้นเวลาที่ทำงานที่ใช้ความคิด อย่างคนนั่งเขียน ซอฟแวร์  ไปเมืองจีนมีคนมาถาม เขาเขียนซอฟท์แวร์ ระหว่างนั้นน่ะ กายหาย ใจหาย บอกถูกแล้ว ถ้ารู้สึกกายรู้สึกใจ จะเขียนซอฟท์แวร์ ไม่ได้ ถ้าอีกคน เขาเป็นคนปลูกผักนะ ไปหาบน้ำมารดผักอะไรอย่างนี้นะ พวกเนี้ยรู้สึกกาย ปฏิบัติได้ทั้งวันเลยนะ งั้นไอ้พวกอยู่ในห้องแอร์ทำคอมพิวเตอร์อะไรนะ อาจจะภาวนาสู้พวกที่ทำไร่ ทำนา ปลูกพืชปลูกผัก ขี่สามล้อ อะไรอย่างนั้นไม่ได้ก็ได้นะ ดูถูกไม่ได้ เพราะงั้นเห็นคนต่ำกว่าเรา  ก็อย่าไปดูถูกเขานะ เกิดเขาเป็นพระอริยะขึ้นมา เราจะลำบาก วันนี้ยังมีน้อย วันข้างหน้าไม่แน่นะ เดี๋ยวนี้ สามล้อหรือใครต่อใครก็ฟังซีดี หลวงพ่อทั้งนั้นแหละ วันหนึ่งเขาอาจจะได้ธรรมะขึ้นมา เราก็อย่าไปดูถูกคนยากคนจนนะ ไม่แน่หรอก

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอังคารที่ ๒๓ เดือนกรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๖ ก่อนฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๕๑
File: 560723A.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๘ วินาทีที่ ๓๗ ถึง นาทีที่ ๓๑ วินาทีที่ ๑๗

ตัด/ถอดคลิปส์โดยคุณ ok2077
ตรวจทานโดยคุณ พัลวัน

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

มารภายใน มารภายนอก

mp 3 (for download) : มารภายใน มารภายนอก

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ :เวลาที่พวกเราภาวนานะ บางครั้ง ทั้งๆที่ภาวนาอยู่ดีๆนะ ใจมืด ใจมัว ใจหงุดหงิดโมโหอะไรอย่างนี้ คือมารนี้มี ๒ ชนิดนะ มารภายในกับมารภายนอก มารภายในก็คือกิเลสของเราเอง มารภายนอกมันก็มี มันแกล้ง ส่งคลื่นที่ไม่ดีมา พวกเราเคยมั้ย ที่เข้าไปในที่บางแห่งแล้วเวียนหัวอะไรอย่างนี้ เคยเป็นมั้ย หรือเคยเข้าใกล้คนบางคนแล้วอึดอัดมั้ย เคยเข้าใกล้คนบางคนแล้วสดชื่นมั้ย มันมีพลังงานนะ คลื่นจากจิตของคนแต่ละคน แล้วทุกวันนี้ คลื่นที่ไม่ดีเยอะแยะเลย เต็มบ้านเต็มเมือง คนมันเครียดมาก มันจะมีแต่โมหะ มีแต่ความฟุ้งซ่าน มีแต่โทสะ อะไรพวกนี้ แทรกเข้ามาเยอะแยะเลย พวกมิจฉาทิฎฐิอะไรอย่างนี้ บางทีมันก็แกล้งเรานะ มันแกล้งได้ แผ่คลื่นที่ไม่ดีเข้ามาครอบให้เราเวียนหัว ให้เราโมโหโทโสอะไรอย่างนี้

หน้าที่ของเราก็ต้องสู้กับมาร ทั้งมารภายในและมารภายนอกนะ สังเกตกิเลสของเราไปเรื่อยนะ มารภายนอกไม่ต้องสนใจมัน ให้รู้ทันจิตใจของเราไปเรื่อย จิตใจเรามืดไปหมดแล้ว มืดก็มืด มืดก็รู้ว่ามันกำลังมืดอยู่ด้วยความเป็นกลาง มันฟุ้งซ่านแล้ว ฟุ้งซ่านก็ไม่เป็นไร รู้ว่ามันกำลังฟุ้งซ่านอยู่ด้วยความเป็นกลาง ขี้โมโหก็ไม่เป็นไรนะ รู้ว่ามันโมโหนะ รู้มันด้วยความเป็นกลาง ไม่ต้องไปทำอะไรมัน รู้อย่างเป็นกลาง แล้วเราก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวนะ เราก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่ เราก็พยายามสวดมนต์ของเราไปนะ นะโมตัสสะฯ อิติปิโสฯ เราก็สวดของเราไปเรื่อย เราได้สมาธิ เราคิดถึงพระพุทธเจ้าไปเรื่อยนะ คิดถึงพระพุทธเจ้าเรื่อยๆนะ มารภายในคือกิเลสของเราก็หาโอกาสเล่นงานเราได้ยาก มารภายนอกก็เล่นงานเรายากนะ

พระพุทธเจ้าเคยสอน อยู่ในพระสูตรอันหนึ่ง ชื่อ ธชัคคสูตร เห็นมั้ย ธชัคคสูตร ธชัคคสูตรบอกว่า เวลาที่ภิกษุทั้งหลายเหล่านี้นะ ไปอยู่ในป่าในเขาอะไรอย่างนี้นะ เกิดความกลัวขนพองสยองเกล้าขึ้นมา ก็ให้นึกถึงธง สิ่งที่เรียกว่าธงก็คือ พระพุทธเจ้า คิดถึงพระพุทธเจ้าเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นอย่างเราจิตใจไม่ดีนะ เพราะถูกคลื่นที่เลวร้ายแทรก พวกมารพวกอะไรกวนเรา ก็คิดถึงพระพุทธเจ้า สวดอิติปิโสฯไปนะ ฝากเป็นฝากตายไว้กับพระพุทธเจ้านะ จิตเราสงบนะ จิตเรามีกำลัง มารสู้ไม่ได้

หรือคิดถึงธงอันที่สองคือพระธรรม ธงอันที่สามคือพระสงฆ์ก็ได้ ท่านยกตัวอย่าง เวลาที่เทวดารบกับอสูร บางครั้งเทวดาก็กลัวอสูรเหมือนกัน สู้ไม่ไหว เทวดาอยากจะหนี หันไปเห็นธงของพระอินทร์ยังอยู่ พระอินทร์ยังไม่ถอยเลยนะ เทวดาก็ฮึดสู้กับอสูรอี หันไปเห็นธงของสุริยามเทวราชก็ยังสู้อยู่ ก็ยังไม่ถอย ก็เลยสู้กับอสูรได้ เพราะฉะนั้นบางทีเราก็ต้องมีธงในใจของเรานะ เหมือนกับทหารเขาก็มีธงชัยเฉลิมพลใช่มั้ย ของเรามีธงของเรา คิดถึงพระพุทธเจ้า อิติปิโสฯของเราไปเรื่อย ฝากเป็นฝากตายกับพระพุทธเจ้า

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันเสาร์ที่ ๘ เดือนธันวาคม พ.ศ.๒๕๕๕ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๘
Track: ๖
File: 551208B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓๐ วินาทีที่ ๓๖ ถึง นาทีที่ ๓๓ วินาทีที่ ๕๔

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ลักษณะของจิตที่ถึงฐาน

mp 3 (for download) : ลักษณะของจิตที่ถึงฐาน

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : จิตที่ถึงฐานนะ จะเบา นุ่มนวล อ่อนโยน คล่องแคล่ว ว่องไว ถ้ามีลักษณะ หนัก แน่น แข็ง ซึม ทื่อ แสดงว่ายังไม่ใช่จิตที่ถึงฐานจริง ยังไม่ใช่ของจริง

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๙ เดือนธันวาคม พ.ศ.๒๕๕๕ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๘
Track: ๘
File: 551209B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓๗ วินาทีที่ ๒๓ ถึง นาทีที่ ๓๗ วินาทีที่ ๓๖

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

คำชมจากหลวงพ่อ

mp 3 (for download) : คำชมจากหลวงพ่อ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : ช่วงที่ไม่ได้ส่งการบ้าน หนูทุกข์มากค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : รู้สึกไหมมีอัตตาขึ้นมาแล้ว

โยม : แล้วหนูก็เลยภาวนา พอภาวนาไปแล้วมันก็เห็นปัญญาค่ะ แล้วก็เลยเอาปัญญามาแก้ไขได้สำเร็จค่ะ แต่ว่าช่วงนี้จะฟุ้งซ่านเยอะค่ะ

 หลวงพ่อปราโมทย์ : ฟุ้งซ่านเป็นปกติของโยมนะ จิตโยมมันมีปกติฟุ้งซ่าน

โยม : แล้วก็มีโทสะด้วยค่ะ

 หลวงพ่อปราโมทย์ : เออนะ เนี่ยเรารู้แล้ว เห็นไหมเรามีจุดอ่อนอะไรเรารู้หมดเลย วันนึงเราจะดี

โยม : แล้วช่วงนี้รู้สึกซึมเยอะค่ะ

 หลวงพ่อปราโมทย์ : อืมนี่ภาวนาได้ดี

โยม : ตรงนี้แหล่ะค่ะที่หนูอยากได้

หลวงพ่อปราโมทย์ :  อยากได้อะไร

โยม : อยากได้คำชมจากหลวงพ่อ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ได้แล้ว ไป ส่ง(ไมค์)ไปข้างหลังนู้น บางคนเนี่ยนะไม่รู้หรอกว่าคำชมเป็นพิษเป็นภัย หลายคนพอได้คำชมนะ การภาวนาเนี่ยคว่ำเลย เพราะอยากจะให้ดีคงที่ อยากให้ดีทุกวันหลวงพ่อจะได้ชม พออยากปฏิบัติให้ดีนะ ไปบีบบังคับตัวเอง การภาวนาล้มเหลวไปเลย งั้นบางทีควรชมหลวงพ่อยังไม่ชมเลย ปฏิบัติได้น่าชมแล้ว แต่ไม่ชม เพราะรู้ว่าชมแล้วเสีย บางคนนะ บางคนจะไม่ชมมีแต่ด่า ด่าอย่างเดียว บางคนสังเกตให้ดี มาถามอะไรหลวงพ่อ หลวงพ่อจะโอ๋ตลอดเลย ดีๆๆนะ เพราะตำหนิไม่ได้ ตำหนิแล้วล้มคว่ำไปเลย งั้นถ้าคนไหนทนมือทนเท้า ก็จะได้ดีอย่างรวดเร็ว ได้เรียนธรรมะซื่อๆ เรียนอย่างซื่อๆ อย่างบางคนจะโดนด่าตลอด ไม่ชม ไม่ชมหรอกชมแล้วเสีย เพราะขนาดไม่ชมยังเสียเลย

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอังคารที่ ๑๕ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๒
File: 510415B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๐ วินาทีที่ ๕๙ ถึง นาทีที่ ๑๒ วินาทีที่ ๕๔

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

รู้ทันกิเลส ต้องรู้ทันกิเลสที่กำลังครอบงำใจ

mp 3 (for download) : รู้ทันกิเลส ต้องรู้ทันกิเลสที่กำลังครอบงำใจ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : ของ(ชื่อโยม)สบายๆค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ตอนนี้เป็นไง ขณะนี้สบาย?

โยม : มันสบายๆค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : รู้ตัวเต็มที่หรือยัง?

โยม : ไม่เต็มที่ค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ไปกดไว้นะ มันคือการหัดรู้สภาวะนั่นแหล่ะ ถ้าเราเห็นสภาวะตรงตามความเป็นจริงก็ใช้ได้ เราเห็นถูกตัวก็ใช้ได้ เพราะในแต่ละขณะๆเนี่ย มีสภาวะธรรมเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก แต่มันมีตัวหลัก มีตัวเอกที่บงการพฤติกรรมของเรา

งั้นถ้าเรารู้ ก็รู้ตัวหัวโจกมัน แต่ละขณะๆจะมีหัวโจกของมัน หัวโจกนี้ถ้าแบบอภิธรรมเค้าจะเรียกว่าอธิปติปัจจัย ตัวซึ่งมันมีกำลังครอบงำตัวอื่นๆ งั้นเราหัดรู้ ถ้าเรารู้ตรง รู้ถูกนะ แล้วรู้ด้วยใจที่เป็นกลางนี่ ใจเราจะพัฒนาไป ถ้าเรารู้ผิดตัวก็ใช้ไม่ได้ เช่น เห็นความโกรธเกิดขึ้น ขณะนั้นจิตเกลียดความโกรธ ไม่เห็นว่าจิตกำลังเกลียดความโกรธ เห็นแต่ความโกรธ นี่ดูผิดตัวแล้ว ไม่ได้ดูตัวหลักที่กำลังบงการพฤติกรรมใจเรา คือความเกลียดไอ้ความโกรธตัวแรก ความเกลียดนั่นแหล่ะที่เกิดขึ้นสดๆร้อนๆเนี่ย ตัวนี้มีกำลังกล้า เราไปดูตัวเก่าซึ่งเป็นอดีตไปแล้ว นี่ดูผิดตัว หรือดูแล้วใจไม่ตั้งมั่น ดูแล้วไปเพ่งใส่มัน

เช่น พอเห็นความโกรธนะก็ไปจ้องมันด้วยความเกลียดชังนะ จ้องๆๆถลำลงไปรู้ ก็ใช้ไม่ได้ รู้แล้วไม่เป็นกลางก็ใช้ไม่ได้ งั้นพวกเราที่มาหัดเนี่ย หัดรู้สภาวะนะ ด้วยจิตที่เป็นกลาง รู้สภาวะถูกตัว ตัวที่กำลังมีบทบาทสำคัญในปัจจุบัน แต่ละคนก็ต้องฝึกอย่างนี้แหล่ะ ที่หลวงพ่อคอยถามคอยอะไรนี้ ก็เพื่อจะดูว่าพวกเราดูถูกตัวไหม หลายคนดูผิดตัว เลยต้องถามว่าจิตขณะนี้เป็นยังไง อยากรู้ว่า(โยม)รู้ไหม ถ้ารู้ถูกต้องว่าจิตขณะนี้เป็นยังไง ดีหรือไม่ดีเนี่ย หลวงพ่อไม่ว่าซักคำ ใช้ได้ทั้งนั้นแหล่ะ


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอังคารที่ ๑๕ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๒
File: 510415B.mp3
ระหว่างวินาทีที่ ๒๒ ถึง นาทีที่ ๒ วินาทีที่ ๓๗

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ดูกิเลสเหมือนเห็นคนเดินผ่านหน้าบ้าน

mp 3 (for download) : ดูกิเลสเหมือนเห็นคนเดินผ่านหน้าบ้าน

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : ช่วงหลังๆนี่ ผมรู้สึกว่าผมเพ่งจนแข็งเลยครับหลวงพ่อ

หลวงพ่อปราโมทย์ : มันเกิดจากอะไรดูออกไหม   

โยม : ไม่ทราบครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : มันอยากปฏิบัติ พอมันอยากปฏิบัตินะ มันลงมือจ้องเอาๆ อยากรู้ให้ชัดๆ

โยม : แล้วจะแก้ยังไงละครับหลวงพ่อ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ให้รู้ทันว่าอยาก อยากปฏิบัติขึ้นมานะ รีบรู้เลยว่าอยาก อยากปฏิบัติก็ผิดแล้วนะ แล้วไง คือถ้าเมื่อไหร่เราอยากปฏิบัติ เราจะลงมือทำ สิ่งที่เราทำนะเพราะความอยากคือการเพ่ง คือเราอยากรู้ให้ชัดๆ อยากรู้ให้ชัดต้องดูไม่ให้คลาดสายตา กลายเป็นการเพ่ง เพราะฉะนั้นให้มันเผลอไปก่อน แล้วรู้ว่าเผลอ ให้มันโลภไปก่อน แล้วรู้ว่าโลภ ให้มันโกรธไปก่อน แล้วรู้ว่าโกรธ ให้ความรู้สึกเกิดก่อน อย่าไปดักดูอย่าไปรอดู ถ้าดักดูรอดูจะกลายเป็นการเพ่ง

โยม : ผมกลัวจะโกรธแรงไปครับหลวงพ่อ

หลวงพ่อปราโมทย์ : นั่นน่ะเห็นไหมเราปฏิเสธ เราไม่อยากโกรธ แต่หลวงพ่อจะบอกให้อย่างนึง ถ้าคุณกดอยู่อย่างนี้เรื่อยๆนะ วันใดที่หมดแรงกด คุณจะโกรธอย่างรุนแรงเลย หรืออย่างบางคนข่มราคะไว้ตลอดเลย ราคะเกิดแล้วเพ่งเอาไว้ๆให้นิ่งเลยนะ ไม่ให้มีราคะ วันใดหมดแรงเพ่งนะ จะราคะรุนแรงกว่าคนธรรมดา คนใดจิตจะฟุ้งซ่านก็น้อมเข้าหาความสงบลูกเดียวเลย วันใดที่หมดแรงน้อม จิตจะฟุ้งซ่านมากกว่าคนทั่วๆไป มันคิดดอกเบี้ย เพราะฉะนั้นการที่คุณภาวนา แล้วรู้สึกว่าความโกรธมันรุนแรง คุณลองสังเกตเถอะ ส่วนใหญ่รากเหง้ามันมาจากการที่เรากลัวว่าจะโกรธ เราก็เลยไปข่มเอาไว้ พอหมดแรงข่มมันก็โกรธแรง พอโกรธแรงเราก็ตกใจกลัว เราก็ยิ่งข่มให้มากขึ้นไปอีก งั้นการปฏิบัติเราก็จะข่มไปเรื่อยๆ เครียด งั้นคุณต้องใจถึงๆนะ เพราะงั้นที่คุณภาวนาอยู่โดยพื้นฐานใช้ได้แล้ว ใจมันเริ่มรู้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว คุณอย่ากลัวไม่ดี ให้คอยรู้ไป คุณแค่ถือศีล ๕ ไว้ก่อน โกรธก็ได้นะ แต่ไม่ล้นออกมาทางกายและวาจา โกรธอยู่ในใจไม่กดมันเอาไว้ ดูความโกรธที่มันผุดขึ้นมา เหมือนหมาบ้าเหมือนเสือร้ายขึ้นมากระโชกโฮกฮากอยู่ในใจ ข้างนอกเราไม่ออกมา ออกมาแล้วผิดศีล เราถือศีลไว้ก่อน

โยม : ด่าก็ไม่ได้ใช่ไหมครับหลวงพ่อ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ด่าก็ผิดศีลสิ หลวงพ่อถึงบอกว่าศีล ๕ จำเป็นสำหรับผู้ปฏิบัตินะ ถ้าเราทำแค่สมถะเนี่ย ศีลไม่เท่าไหร่หรอก เพราะว่าเราข่มจิตเอาไว้นิ่งๆ เราไม่ทำผิดศีลหรอก แต่ถ้าเราทำวิปัสสนาต้องถือศีลก่อน ต้องมีศีลรักษาไว้ก่อน เพื่อว่าเราจะไม่ทำผิดทางกายและวาจา แต่ในขณะที่ทางใจเนี่ย มันทำอะไรเราจะตามรู้ไปเรื่อยๆ เราไม่เก็บกดแล้วก็ไม่คล้อยตาม เก็บกดหมายถึงเราไปต่อต้านกิเลส คล้อยตามหมายถึงว่าเราถูกกิเลสครอบงำ เช่นมันโกรธขึ้นมาแล้วเราก็ไปด่าเค้า อันนี้เพราะถูกกิเลสครอบงำจิต จิตถูกโทสะครอบงำไปเรียบร้อยแล้ว หรือความโกรธเกิดขึ้นไปกดมันใหญ่เลย อันนี้เราปฏิเสธมัน เราไม่ชอบมัน เราต่อต้านมัน อย่าต่อต้านกิเลส แล้วก็อย่าคล้อยตามกิเลส ให้รู้กิเลส ทำใจของเราให้เหมือนเรือลำใหญ่ๆ จอดทอดสมออยู่ในแม่น้ำหรือในทะเล น้ำไหลผ่านเรือไปนะ เรือไม่ขวางน้ำ เหมือนใจไม่ขวางกิเลส ในขณะเดียวกัน เรือไม่ลอยตามน้ำ คือใจเราก็ไม่ลอยตามกิเลสไป เรามีสมอที่ทอดอยู่นะ คือมีสติอยู่ มีสติรู้กิเลสไหลผ่านมาก็รู้ กิเลสไหลผ่านไปก็รู้ เรารู้อยู่อย่างนี้ สติจะทำหน้าที่อารักขา คือสติจะทำหน้าที่คุ้มครองรักษาจิต ไม่ให้ถูกอกุศลครอบงำ เพราะฉะนั้นกิเลสเกิดขึ้น ให้คุณรู้ไป กิเลสมันมาแล้ว ดูเหมือนดูคนอื่น ดูเหมือนเห็นกิเลสของคนอื่น ดูเหมือนดูคนเดินผ่านหน้าบ้าน ดูเหมือนเห็นน้ำไหลผ่านข้างเรือไป ดูสบายๆไม่ใช่ไปต่อต้าน

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอังคารที่ ๑๕ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๒
File: 510415B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๒ วินาทีที่ ๕๙ ถึง นาทีที่ ๑๗ วินาทีที่ ๒๐

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

เราทำทุกอย่างเพื่อสนองอัตตา

mp 3 (for download) : เราทำทุกอย่างเพื่อสนองอัตตา

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : ก็ลองไปดูเรื่องเมื่อวานพระอาจารย์ให้ไป ก็คือไปพบว่าอย่างเรื่องกวนใจเวลามันมีเข้ามาเป็นผัสสะนี้ ก็เกิดความไม่ชอบ แล้วก็พอไม่อยากได้ยินก็จากเวทนาเป็นตัณหา แต่พอทันปั๊บมันก็จบเลย เลยสงสัย แต่ว่าพอไม่ทัน เหมือนกับเราคิดต่อแล้ว เริ่มวางแผนต่อ ตรงนั้นนี่ถือเป็นภพใช่ไหมคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ใช่ ไปสร้างภพขึ้นมาแล้วนะ

โยม : อย่างไปหยิบทิชชูมา มาเช็ดมือนี่ก็รู้สึกเป็นอยากแล้ว ก็ถือเป็นนับ…

หลวงพ่อปราโมทย์ : ก็ให้รู้ทัน ได้คะแนน อย่าว่าแต่หยิบทิชชูมาเช็ดเลยนะ ครูบาอ๊าเนี่ยมีอยู่วันนึง ใช้ทิชชูเสร็จแล้วขว้างทิชชูทิ้ง ในขณะที่ขว้างทิชชู เห็นเลยว่านี่มัน serve อัตตา นี่แหล่ะกูล่ะ

โยม : รู้สึกคล้ายๆเมื่อเช้าปิดประตูรถปัง ดังไปนิดนึงก็รู้สึกว่าตัวตนมันเกิด

หลวงพ่อปราโมทย์ : ใช่ มันสนองอัตตาเนี่ย กูยิ่งใหญ่

โยม : อันนี้ถ้าถอยไปเป็นตัณหานี่เป็นภวตัณหาหรือเปล่าคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ใช่เป็นภวตัณหา 

โยม : อ๋อ แล้วก็ ถ้านั้นว่าอะไรก็ตามที่ดูเป็นตัวตนใหญ่ ก็คือตัวนี้ทั้งสิ้นใช่ไหมคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ใช่ เมื่อไม่กี่วันนี้วันสองวันนี้ หลวงพ่อตอนเช้าๆเดินมาที่ศาลา แต่ไม่ได้ให้โยมรู้นะ เพราะโยมยังอยู่ทางโน้น เดินมาเล่นๆ เห็น เอ๊ะ ใครมาจอดรถ รถวัดเนี่ยจอดแล้วเปิดไฟทิ้งไว้ พิจารณาดูอ๋อเด็กที่ขับรถนี้แหล่ะ มันเปิดไฟทิ้งไว้ เป็นการประกาศอัตตานะ ซึ่งแหมมันละเอียดมากเลย แค่ชั้นได้บริโภคเหนือกว่าชาวบ้านเค้า บริโภคแบบโง่ๆด้วยนะบริโภคของวัด แบบเปิดไฟทิ้งไว้นี่พระบอกหลายทีแล้วก็ไม่ปิด ทุกครั้งที่จอดรถต้องเปิดไฟทิ้งไว้ เราสงสัยมันเกิดอะไรนะ พิจารณาลงไปนี่มันคือการ serve อัตตาว่าชั้นได้บริโภค เพราะฉะนั้นแค่การได้บริโภคนะก็ serve อัตตา ทำอะไรต่ออะไรอัตตาทั้งนั้นเลย


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอังคารที่ ๑๕ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๒
File: 510415B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓ วินาทีที่ ๑๐ ถึง นาทีที่ ๕ วินาทีที่ ๒๒

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

พละ ๕ แรงของนักปฏิบัติ

mp 3 (for download) : พละ ๕ แรงของนักปฏิบัติ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : แรงของนักปฏิบัติก็มี ๕ แรง มีกำลังมีพละ ๕ อย่าง เรามีศรัทธามั้ย บางวันเราก็มีศรัทธาใช่มั้ย บางวันพระพุทธเจ้าขัดผลประโยชน์ของเรา เราก็ไม่เอา เราก็เอาผลประโยชน์ ไม่เอาพระพุทธเจ้า ศรัทธาของเราก็ผลุบๆโผล่ๆ

วันนี้มีศรัทธา อีกวันนึงไม่มีศรัทธา วันนี้มีวิริยะนะขยันหมั่นเพียร อีกวันนึงขี้เกียจไปแล้ว วิริยะไม่มี บางวันมีสติใช่มั้ย ช่วงนึงมีสติอยู่ ๑ วัน ขาดสติไป ๗ วันอย่างนี้ กำลังของสติเราไม่พอ จิตใจของเราไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว จิตใจเราร่อนออกข้างนอกตลอดเวลา เนี่ยสมาธิเราไม่พอ กำลังของสมาธิไม่พอ เราไม่ค่อยสนใจที่จะคอยแยกธาตุแยกขันธ์ แล้วดูความเป็นไตรลักษณ์ของธาตุของขันธ์ ของกายของใจ นานๆเห็นทีนึง รู้สึกมั้ย นานๆก็เห็นร่างกายไม่ใช่เรา แว้บนึงนะ บางทีแปรงฟันอยู่ เห็นไม่ใช่เรามั้ย ที่เหลือเป็นเราหมดเลย เนี่ยปัญญากำลังปัญญาเราไม่พอ

ถ้ากำลังของเราพอนะ ศรัทธาของเราแน่นแฟ้น วิริยะของเราต่อเนื่อง สติของเราทำงานได้รวดเร็ว สมาธิเราดี จิตใจอยู่กับเนื้อกับตัว ปัญญาของเราดี เราแยกธาตุแยกขันธ์ เห็นไตรลักษณ์ของธาตุของขันธ์ ของกายของใจอย่างสม่ำเสมอ ถ้าแรงเราพอแบบนี้นะ จิตจะยิ่งมีกำลังที่จะตัดกิเลส เกิดอริยมรรค เกิดอริยผล เกิดอริยมรรคฆ่ากิเลสได้ ถ้ากำลังไม่พอ ไม่เกิดอริยมรรคหรอก

งั้นเราต้องมาพัฒนากำลังของเรานะ จุดอ่อนของฆราวาสคือกำลังน้อย สังเกตมั้ย บางวันก็ศรัทธา บางวันก็ไม่ศรัทธา บางวันก็(มี)วิริยะใช่มั้ย บางวันก็ไม่มีวิริยะ บางวันน้อยวันที่มีสติ จำนวนมากไม่มีสติหรอก หลงแหลกลาน จิตที่หลงไปกับจิตที่รู้สึกตัว จิตที่ตั้งมั่นอยู่กับตัวเอง มีน้อย รู้สึกมั้ย สภาวะที่หลงไปมีเยอะ สมาธิเราไม่พอนะ งั้นเราต้องพยายามมาพัฒนากำลังทั้ง ๕ เนี่ย ผนึกกำลังทั้ง ๕ นี่ขึ้นมาให้ได้นะ รวมแรงทั้ง ๕ นี้ขึ้นมาเนี่ย จะฆ่ากิเลสตาย เราต้องมารวมแรง

หลวงพ่อสอนเนี่ย สอนให้พวกเราพัฒนากำลังทั้ง ๕ นี้ สอนทุกวันนะ พวกเราอาจจะไม่รู้ อย่างหลวงพ่อสอนพวกเรา บอกว่า ทุกวันต้องทำในรูปแบบ ต้องไหว้พระ ต้องสวดมนต์ ต้องคิดถึงคุณของพระพุทธเจ้า กระทั่งพวกเราจะมาขอบคุณหลวงพ่อ ว่าสอนแล้วพวกเราปฏิบัติพ้นทุกข์ หลวงพ่อบอกให้ขอบคุณพระพุทธเจ้า นึกออกมั้ย เราจะต้องคิดถึงครูบาอาจารย์ของเรา พ่อแม่ของเรา สูงที่สุดนะ อาจารย์ที่สอนเรานี่ ก็เป็นแค่ลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้า เพราะงั้นสูงสุดของเราคือพระพุทธเจ้า ใจของเราต้องยึดถือท่านนะ คิดถึงท่านเรื่อยๆ คิดถึงคุณงามความดีของท่าน

ท่านไม่ใช่เป็นอะไรกับเราซักหน่อย ทำไมมีความเมตตากรุณานะ ยอมลำบากยากเข็ญตั้งนานแสนนาน เพื่อจะค้นคว้าธรรมะมา ได้ธรรมะมาแล้ว แทนที่ท่านจะเสพสุข เป็นพระอรหันต์มีความสุขจะตายไป ท่านกลับทุกข์ทรมานนะ ต้องออกมาสู้กับพวกมิจฉาทิฏฐิ สู้กับกิเลส มิจฉาทิฏฐิก็พยายามบอมบ์ท่านนะ ถึงขนาดจ้างผู้หญิงมาแกล้งว่าทำเป็นท้องกับท่านก็มี จ้างคนมาด่าท่านก็มี ทำได้สารพัดเลยที่จะเล่นงานท่าน ต่างๆนานา ท่านต้องสู้กับพวกมิจฉาทิฏฐิ ต้องสู้กับกิเลสของพวกเราแต่ละคนด้วย เวลา(ฟัง)คำสอนของท่านเนี่ย เป็นคำสอนที่ฝืนกิเลสพวกเรา เราบางคนรับไม่ไหวนะ พวกกิเลสแรง รู้สึกคำสอนของพระพุทธเจ้าไม่เอาดีกว่า

เนี่ยท่านต้องมาต่อสู้นะ กว่าจะตั้งศาสนาขึ้นมาได้ ถ่ายทอดสืบทอดมาถึงเราเนี่ย ท่านยากลำบากมากมาย เพราะปัญญาของท่านมหาศาล ที่จะค้นพบธรรมะได้เอง ขนาดธรรมะที่ท่านค้นแล้ว เอามาสอนเรา เรายังทำได้บ้างไม่ได้บ้างเลย เห็นมั้ย ปัญญาของท่านมาก ความกรุณาของท่านมากนะ ถ้าเราหัดภาวนาไปเรื่อย ใจของเราสงบ สะอาด สว่างนะ เข้าถึงความบริสุทธิ์มากขึ้นๆ เราก็จะรู้ถึงความบริสุทธิ์ของพระพุทธเจ้าด้วย เนี่ยพอใจของเรายิ่งภาวนาไป ใจเรายิ่งห่างไกลความทุกข์ เราจะยิ่งเคารพ ยิ่งรักพระพุทธเจ้าแน่นแฟ้นนะ ศรัทธาของเราจะมีกำลังมากขึ้นๆ

งั้นบางวันถ้าหมดศรัทธานะ พยายามนะคิดถึงคุณของพระพุทธเจ้าไว้ พยายามคิดถึงคุณของท่านไว้ แล้วพอเราคิดถึงคุณของท่าน ใคร่ครวญถึงคุณงามความดีของท่านนะ ใจก็เกิดศรัทธาขึ้นมาอีก หรือเราคบกับคนที่เค้ามีศรัทธา ถ้าเราคบคนที่มีศรัทธานะ เราก็จะโน้มนำไปให้เกิดศรัทธา เราไปคบพวกมิจฉาทิฏฐิไม่มีศรัทธานะ มันก็พาเราเสื่อมศรัทธาไปด้วยนะ เรื่องคบคนก็สำคัญนะ เนี่ยหลวงพ่อก็สอนพวกเราทุกวัน ต้องไหว้พระ ต้องสวดมนต์ คิดถึงคุณของพระ อันนี้คือพัฒนาพลังของศรัทธาขึ้นมา

ต้องทำทุกวันในรูปแบบ ถ้าเราอดทนอดกลั้นทำทุกวัน เหน็ดเหนื่อยแค่ไหนนะ ถึงเวลาก็ต้องปฏิบัติ ถึงเวลาต้องภาวนา ภาวนาตอนค่ำทำไม่ไหวจริงๆนะ ทำมันตั้งแต่ตื่นนอน ทำวันละหลายๆรอบ เช้าสายบ่ายเย็น ไม่มีใครมาว่าเราหรอก ทำทีละเล็กทีละน้อยก็ยังดีกว่าไม่ทำเลย พากเพียรเข้านะ อดทน

ทีแรกการลงมือปฏิบัตินะ จะไปนั่งสมาธิ ไปทำอะไรต่ออะไรนะ มันฝืนความรู้สึก ฝืนความขี้เกียจขี้คร้าน ฝืนความท้อแท้ท้อถอยของเรา พอเราทำมากขึ้นๆ ใจเรามีกำลังขึ้นพัฒนาขึ้น เราจะขยันมากขึ้น เพราะเราเห็นคุณเห็นประโยชน์ของการปฏิบัติ วิริยะมันจะมากขึ้นๆ

เพราะงั้นเบื้อต้นบางทีหลวงพ่อขอ บอกขอ ๑๐ นาที ถ้า ๑๐ นาทีพวกเราทำได้นะ ต่อไปจิตของเรามีความสุข มีความสงบ มีเรี่ยวมีแรงนะ มันจะเพิ่มของมันเอง มันอยากเพิ่ม หลวงพ่อขอ ๑๐ นาที ขอแถมให้อีกชั่วโมงนึงนะ อย่างนี้มีเยอะเลยเดี๋ยวนี้ บางคนภาวนาตั้งหลายชั่วโมงนะวันนึง อันนั้นถ้าเค้ามีเวลานะ ถ้าไม่มีเวลา (ทำ) ๑๐ นาทีอย่าให้ขาด ถ้าทำได้ทุกวันเนี่ย วิริยะ พลังของความเพียรของเรา จะแก่กล้าขึ้น เวลาตั้งใจจะทำอะไรแล้วเนี่ย ถ้าเป็นสิ่งที่ดีงามนะ ไม่ท้อถอย ลำบากแค่ไหนก็ทำ ถึงจะเจ็บจะป่วยก็ทำ

หลวงพ่อสอนเนี่ย สอนให้พวกเราพัฒนากำลังทั้ง ๕ นี้ สอนทุกวันนะ พวกเราอาจจะไม่รู้ อย่างหลวงพ่อสอนพวกเรา บอกว่า ทุกวันต้องทำในรูปแบบ ต้องไหว้พระ ต้องสวดมนต์ ต้องคิดถึงคุณของพระพุทธเจ้า กระทั่งพวกเราจะมาขอบคุณหลวงพ่อ ว่าสอนแล้วพวกเราปฏิบัติพ้นทุกข์ หลวงพ่อบอกให้ขอบคุณพระพุทธเจ้า นึกออกมั้ย เราจะต้องคิดถึงครูบาอาจารย์ของเรา พ่อแม่ของเรา สูงที่สุดนะ อาจารย์ที่สอนเรานี่ ก็เป็นแค่ลูกศิษย์ของพระพุทธเจ้า เพราะงั้นสูงสุดของเราคือพระพุทธเจ้า ใจของเราต้องยึดถือท่านนะ คิดถึงท่านเรื่อยๆ คิดถึงคุณงามความดีของท่าน

ท่านไม่ใช่เป็นอะไรกับเราซักหน่อย ทำไมมีความเมตตากรุณานะ ยอมลำบากยากเข็ญตั้งนานแสนนาน เพื่อจะค้นคว้าธรรมะมา ได้ธรรมะมาแล้ว แทนที่ท่านจะเสพสุข เป็นพระอรหันต์มีความสุขจะตายไป ท่านกลับทุกข์ทรมานนะ ต้องออกมาสู้กับพวกมิจฉาทิฏฐิ สู้กับกิเลส มิจฉาทิฏฐิก็พยายามบอมบ์ท่านนะ ถึงขนาดจ้างผู้หญิงมาแกล้งว่าทำเป็นท้องกับท่านก็มี จ้างคนมาด่าท่านก็มี ทำได้สารพัดเลยที่จะเล่นงานท่าน ต่างๆนานา ท่านต้องสู้กับพวกมิจฉาทิฏฐิ ต้องสู้กับกิเลสของพวกเราแต่ละคนด้วย เวลา(ฟัง)คำสอนของท่านเนี่ย เป็นคำสอนที่ฝืนกิเลสพวกเรา เราบางคนรับไม่ไหวนะ พวกกิเลสแรง รู้สึกคำสอนของพระพุทธเจ้าไม่เอาดีกว่า

เนี่ยท่านต้องมาต่อสู้นะ กว่าจะตั้งศาสนาขึ้นมาได้ ถ่ายทอดสืบทอดมาถึงเราเนี่ย ท่านยากลำบากมากมาย เพราะปัญญาของท่านมหาศาล ที่จะค้นพบธรรมะได้เอง ขนาดธรรมะที่ท่านค้นแล้ว เอามาสอนเรา เรายังทำได้บ้างไม่ได้บ้างเลย เห็นมั้ย ปัญญาของท่านมาก ความกรุณาของท่านมากนะ ถ้าเราหัดภาวนาไปเรื่อย ใจของเราสงบ สะอาด สว่างนะ เข้าถึงความบริสุทธิ์มากขึ้นๆ เราก็จะรู้ถึงความบริสุทธิ์ของพระพุทธเจ้าด้วย เนี่ยพอใจของเรายิ่งภาวนาไป ใจเรายิ่งห่างไกลความทุกข์ เราจะยิ่งเคารพ ยิ่งรักพระพุทธเจ้าแน่นแฟ้นนะ ศรัทธาของเราจะมีกำลังมากขึ้นๆ

งั้นบางวันถ้าหมดศรัทธานะ พยายามนะคิดถึงคุณของพระพุทธเจ้าไว้ พยายามคิดถึงคุณของท่านไว้ แล้วพอเราคิดถึงคุณของท่าน ใคร่ครวญถึงคุณงามความดีของท่านนะ ใจก็เกิดศรัทธาขึ้นมาอีก หรือเราคบกับคนที่เค้ามีศรัทธา ถ้าเราคบคนที่มีศรัทธานะ เราก็จะโน้มนำไปให้เกิดศรัทธา เราไปคบพวกมิจฉาทิฏฐิไม่มีศรัทธานะ มันก็พาเราเสื่อมศรัทธาไปด้วยนะ เรื่องคบคนก็สำคัญนะ เนี่ยหลวงพ่อก็สอนพวกเราทุกวัน ต้องไหว้พระ ต้องสวดมนต์ คิดถึงคุณของพระ อันนี้คือพัฒนาพลังของศรัทธาขึ้นมา

หลวงพ่อพุธเคยเล่าให้หลวงพ่อฟังนะ ว่ามีพระองค์นึง พระเนี่ยปกติท่านมีข้อวัตรที่ต้องทำ อย่างไปกวาดวัด ต้องกวาดวัด ต้องทำความสะอาดกุฎิเสนาสนะอะไรเนี่ย พระต้องทำ พระปล่อยให้กุฎิสกปรกเนี่ย ปล่อยวัดสกปรกเนี่ยผิดมากเลย ไม่/ถือว่าไม่เคารพพระธรรมวินัย เนี่ยมีพระอยู่องค์นึง ท่านก็รักษาข้อวัตรอย่างดี รักษากุฎิวิหารศาลาอะไร รักษาถนนหนทางสะอาด นี่ท่านป่วยจนลุกไม่ขึ้นนะ ป่วยจนลุกไม่ขึ้นเนี่ย ท่านนอนอยู่ กระดิกตัวก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว ใกล้จะมรณภาพแล้ว พอถึงเวลากวาดวัดเนี่ย ท่านลุกขึ้นมาไม่ได้ ท่านกำหนดจิตของท่าน ท่านลูบข้างๆที่นอนของท่าน ท่านเคลื่อนไปได้แค่นี้แล้วนะ ท่านกำหนดจิต ว่าเนี่ยท่านกำลังทำข้อวัตรอยู่ กำลังทำความสะอาด สุดกำลังที่จะทำแล้วนะ ได้แค่นี้ แล้วยังรักษาข้อวัตรไว้เลย นี่วิริยะสูงนะ เนี่ยหลวงพ่อพุธเคยเล่าให้ฟัง โอ้โห บอกใจเด็ด

อย่างมีสมัยพุทธกาลก็มีนะ เป็นตัวอย่าง ท่านเดินจงกรม เดินจนเท้าแตก เดินไม่ได้ท่านคลาน คลานจนหัวเข่าแตก ไม่ทิ้งข้อวัตรนะ หัวเข่าแตกคลานไม่ได้ ท่านต้องลงไปนอน ท่านก็นอนพลิกซ้ายพลิกขวาไปเรื่อยนะ ถือว่ากำลังเดินจงกรมอยู่ เห็นมั่ยท่านไม่ยอมท้อถอยเลยนะ มีวิริยะมาก

ถ้าเป็นพวกเรา เดินจนเท้าแตก เราก็ไม่เอาแล้วเนอะ เท้าแตกไม่ได้เท้าของเราเจ็บนี่ ให้ไปคลานหัวเข่าแตก ยิ่งไม่เอาใหญ่ เดี๋ยวหัวเข่าด้านไม่สวย ไปโน่นซะอีก เนี่ยความเพียรนะ ถ้าเราตั้งใจทำ แล้วเราทำสม่ำเสมอ กำลังของความเพียรจะมากขึ้นๆ ถ้าเราท้อแท้หดหู่เมื่อไหร่ กำลังจะตก

สติก็เหมือนกันต้องซ้อมทุกวัน ที่หลวงพ่อบอกให้ทำในรูปแบบนะ ไม่ใช่แค่ได้ศรัทธาได้วิริยะนะ จะได้สติด้วย หายใจเข้า”พุท” หายใจออก”โธ” อะไรก็ทำไปนะ ถ้าจิตไหลไปแล้วรู้ รู้ทันจิตใจของเราไปเรื่อย เกิดสุขก็รู้ เกิดทุกข์ก็รู้ เกิดกุศลก็รู้ เกิดอกุศลก็รู้ ร่างกายหายใจออกก็รู้ ร่างกายหายใจเข้าก็รู้ ร่างกายเดินไปก็รู้ ร่างกายหยุดนิ่งก็รู้ ดูอยู่ในกาย ดูอยู่ในใจ ระลึกรู้กาย ระลึกรู้ใจให้มาก สติของเราก็จะแก่กล้าขึ้น

ถ้าเราไม่ทำในรูปแบบเลย เดินไปรู้สึกบ้าง เผลอไปบ้างนะ เผลอนานกว่ารู้สึกอีก กำลังของสติก็พัฒนายาก งั้นการทำในรูปแบบเนี่ย ไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเราทำได้นะ ศรัทธาของเราก็จะเพิ่มขึ้น วิริยะก็จะเพิ่มขึ้น สติก็จะเพิ่มขึ้น

หรือเราเดินจงกรมนั่งสมาธิ แล้วจิตเราเคลื่อน เราเห็น สมาธิของเราจะเพิ่มขึ้น จิตใจจะกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว

แล้วการปฏิบัติในรูปแบบ ถ้าวันไหนกำลังของเราพอ จิตใจอยู่กับเนื้อกับตัวนะ เราก็ดูธาตุดูขันธ์เลย แยกกายส่วนกาย จิตส่วนจิต ความสุขความทุกข์ก็แยกออกไป กุศลอกุศลก็แยกออกไป จิตเป็นคนดู สุดท้ายมันก็เกิดปัญญานะ เห็นเลยร่างกายที่หายใจออกนะ ร่างกายที่หายใจเข้า ร่างกายที่ยืนเดินนั่งนอน มีแต่ทุกข์ทั้งนั้นเลย นั่งอยู่ก็ทุกข์ ยืนอยู่ก็ทุกข์ เดินอยู่ก็ทุกข์ นอนอยู่ก็ทุกข์ มันปวดมันเมื่อยตลอดเวลา ส่วนจิตใจก็เต็มไปด้วยความไม่เที่ยงนะ ความสุขก็ไม่เที่ยง ความทุกข์ก็ไม่เที่ยง กุศลก็ไม่เที่ยง อกุศลก็ไม่เที่ยง จิตใจบังคับไม่ได้ จะสุขหรือจะทุกข์ จะดีหรือจะชั่ว สั่งไม่ได้ บังคับไม่ได้ เนี่ยคือการเจริญปัญญา

ถ้าพวกเราทำในรูปแบบนะ เราค่อยๆพัฒนาไปเรื่อย กำลังของศรัทธาเราก็จะแก่กล้าขึ้น กำลังของวิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา ก็จะแก่กล้าขึ้น ถ้ากำลังของเราแก่กล้าพอเนี่ย มันจะล้างกิเลส มันจะมีพลังไปล้างกิเลสได้ ถ้าเรา มัวแต่ท้อแท้ หดหู่ ท้อถอยนะ ป้อๆแป้ๆไปวันหนึ่งๆ เราสู้กิเลสไม่ไหวหรอก

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่ ศาลากาญจนาภิเษก (ศาลาลุงชิน)
ถนนแจ้งวัฒนะ ซอย ๑๔
หลักสี่ กรุงเทพมหานคร
เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๒๐ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๕๖

CD: ศาลาลุงชิน ครั้งที่ ๕๖
File: 560120.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๙ วินาทีที่ ๓๙ ถึง นาทีที่ ๓๐ วินาทีที่ ๑๑

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ธรรมะที่ไม่เนิ่นช้า

mp 3 (for download) : ธรรมะที่ไม่เนิ่นช้า

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : ถ้าเราปฏิบัติธรรมได้ตามที่พระพุทธเจ้าสอน เราจะพ้นทุกข์ในเวลาที่ไม่ช้าเกินไป เพราะธรรมะของพระพุทธเจ้านั้น ไม่เนิ่นช้า มันอยู่ที่ตัวเราเองว่าจะเนิ่นช้าหรือไม่ช้า

ถ้าเราไม่อยากจะเนิ่นช้านะ อันแรกคือ ก็มาปรับพฤติกรรมของตัวเอง ปรับจิตใจของเราเองนะ ให้มันเหมาะกับการปฏิบัติธรรม ต้องรู้จักคำว่ามักน้อย ต้องรู้จักคำว่าสันโดษ ต้องรู้จักคำว่าวิเวก ไม่คลุกคลี ต้องรู้จักการปรารภความเพียร ต้องรู้จักการเจริญสติ การเจริญสมาธิ การเจริญปัญญา ถ้าเรารู้จักในสิ่งเหล่านี้แล้ว เราจะไม่ช้าหรอกนะ

มักน้อยเป็นอย่างไร มักน้อยหมายถึง มีความต้องการน้อย ยกตัวอย่างพระ พระต้องมักน้อย พระมีอาหารมากเฉพาะวัดนี้นะ บางวัดอาหารไม่ถูกปาก คือไม่มีอะไรเข้าปากเลย อดๆอยากๆ มักน้อยหมายถึงว่า ฉันเท่าที่ร่างกายจะอยู่ได้ อย่างนี้เรียกว่ามักน้อย มักมากหมายถึงว่า เท่าไหร่ก็ไม่พอใจ อยากได้เยอะไม่มีที่สิ้นสุดเลย

สันโดษหมายถึงอะไร สันโดษหมายถึงว่า ยินดีพอใจ ในสิ่งที่ได้มา ฆราวาสเนี่ย สันโดษ แต่อาจจะไม่ต้องมักน้อยแต่ต้องสันโดษ ตัวพระนี่ต้องมักน้อย ต้องสันโดษ

มักน้อย มีความปราถนาน้อย คือ ต้องการอะไร ต้องการแค่ Basic Minimum Need เท่านั้นเอง ที่คนเราต้องการ พวกเราอาจจะมากกว่านั้นนิดหน่อย ที่ในหลวงพูดคำว่า “พอๆ” นะ ก็คือคำว่ามักน้อย

ทีนี้ฆราวาสอยากรวยได้มั้ย อยากรวยได้ ไม่ต้องมักน้อยแบบพระ อยากรวยก็ได้ แต่อยากมีเมียหลายคนไม่ได้ ผิดศีล อยากรวยได้ เช่นตั้งเป้าหมายว่าปีนี้เราจะทำกำไรสัก ๕ ล้านบาท ตั้งใจไว้อย่างนี้ แล้วลงมือทำเต็มที่เลย ได้ ๑๐ ล้านบาท เราก็พอใจแล้ว เราได้ทำเต็มที่แล้ว ได้มา ๑๐ ล้านบาท หรือตั้งเป้าไว้ ๕ ล้านบาท ทำเต็มที่สุดฝีมือแล้ว ได้มา ๕ ล้านบาท พอใจแล้ว ยินดีพอใจมีความสุขแล้ว ที่ได้ทำงานนะ ก็พอใจ หรือตั้งเป้าไว้ ๕ ล้านบาท ได้ ๑ ล้านบาท หรือขาดทุน พอใจแล้ว มีความพอใจแล้ว คือ ได้ทำเต็มทีทำสุดฝีมือแล้ว มีความสุขที่ได้ทำงานแล้ว นี่เรียกว่าสันโดษนะ มีความสุขพอใจแล้ว ที่ได้ทำทุกสิ่งทุกอย่างเต็มที่เต็มฝีมือแล้ว ไม่ได้ละเลย แต่มันได้แค่นี้แหละ

บางคนทำบริษัทฯ กำลังดีๆ ค้าขายกำลังดีๆ เขาเผาบ้านเผาเมือง เผาบริษัทฯเราไปด้วยอะไรอย่างนี้ ทำอย่างไรล่ะ ทำอะไรไม่ได้ ถูกเผาไปแล้วนะ ก็ยังพอใจ ยังเหลือชีวิตรอดอยู่กับประสบการณ์ หมดเนื้อหมดตัวแล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ก็ยังเหลือชีวิตอยู่กับประสบการณ์ชีวิต ประสบการณ์ชีวิตแพงนะ เป็นทรัพยากรที่แพงมากเลย พวกเราบางคน ลำบากยากจนลงอะไรเนี่ย อย่าไปนึกว่าเรากลับไปที่ศูนย์ เราไม่ได้กลับไปที่จุดตั้งต้นที่ศูนย์หรอก ตราบใดเรายังมีชีวิตอยู่ ทุกคราวที่เกิดปัญหาชีวิตนะ ก็คือการได้ประสบการณ์มาแล้วนะ

มีความมักน้อยนะ คือปราถนาน้อย มีความสันโดษ ยินดีพอใจตามมีตามได้


ไม่คลุกคลี กายวาจาใจของเรานะอย่าไปคลุกคลีกับคนอื่นมาก วุ่นวายอยู่กับคนอื่นมากเนี่ย เสียเวลา เนิ่นช้าแน่นอน บางคนภาวนานะ ห่วงคนโน้นห่วงคนนี้นะ อย่างนิสัยพระโพธิสัตว์ถึงได้เนิ่นช้า อย่างนั้นต้องเป็นอสงไขยแสนมหากัปป์อะไรอย่างนี้นะ หลายๆอสงไขย มันห่วงคนโน้นห่วงคนนี้นะ มันก็คลุกคลไปเรื่อย มันอยากไปช่วยเขานะ

เพราะฉะนั้นถ้าเราอยากพ้นทุกข์เร็วๆนะ อย่าคลุกคลีมาก คลุกคลีเท่าที่จำเป็น ไปกินเลี้ยง เลี้ยงลูกค้า เป็นการคลุกคลีมั้ย ไม่ใช่นะ เป็นการทำหน้าที่ พาลูกน้องไปเลี้ยง ไม่ได้เรียกว่าคลุกคลีนะ เป็นการทำหน้าที่ คลุกคลีหมายถึง ไม่จำเป็นอะไรเลยก็ไปยุ่งกับคนอื่นตลอดเวลา ว่างๆไม่มีอะไรนะก็ขับรถไปคุยกับเขา รถติดมากก็โทรฯไปคุยกับเขา อะไรอย่างนี้ อยู่ไม่ได้ อยู่เฉยไม่ได้ ไม่มีใครคุยด้วยก็เข้าห้องแชต คุยกับหมากับแมวที่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน วุ่นวายอยู่กับคนอื่น วุ่นวายอยู่กับสิ่งอื่นตลอดเวลา ใจออกนอกตลอดนะ อย่างนี้ภาวนาอย่างไรก็เนิ่นช้า

นี่พวกเรามาสำรวจตัวเองนะ เรามักน้อยมั้ย เราสันโดษมั้ย เราคลุกคลีกับคนอื่นเกินจำเป็นมั้ย หลวงพ่อไม่คลุกคลีนะ แต่ไหนแต่ไรตั้งแต่เป็นโยม ทำงานทำเต็มที่นะ ถ้าหมดเวลางานของเราแล้วนะ ไม่มีธุระต้องไปเลี้ยงต้องไปอะไรอย่างนี้นะ ไม่มีธุระแล้วเนี่ย กลับบ้าน อาบน้ำอาบท่านะ พักผ่อนพอมีเรี่ยวมีแรง ก็ภาวนา มันก็ไม่ช้าหรอก ถ้าคลุกคลีมากก็ช้า

ทุกครั้งที่เราพูดกับคนอื่น เราเสียพลังงานนะ พลังของจิตจะเสียไป เพราะฉะนั้นพูดน้อยๆนะ ดี คนที่มีฤทธิ์ทางใจ สังเกตให้ดีเถอะ เงียบๆ พวกที่มีฤทธิ์มากๆนะ มีอภิญญามากๆ ไม่ค่อยพูดอะไรหรอก เงียบๆ เพราะพูดมาก เสียพลัง พลังฝึกปรือเสื่อม ยิ่งไปคลุกคลีกับคนยิ่งไปคบคนฟุ้งซ่านนะ ยิ่งหมดพลังฝึกปรือเลย แล้วไปคบกับพวกพูดธรรมะด้วยกันนะ วันๆนั่งพูดธรรมะเรื่อยๆนะก็หมดพลังนะ กระทั่งพูดธรรมะก็หมดพลังนะ ไม่ใช่ไม่หมดพลัง พูดเท่าที่จำเป็น

 

เพราะฉะนั้นมักน้อย สันโดษ ไม่คลุกคลี ต่อมาต้องปรารภความเพียร ต้องคิดนะว่าชีวิตเราเกิดมาเพื่ออะไร ชีวิตเราเกิดมาเนี่ย ไม่ยาวนานเท่าไหร่หรอก ไม่นานเราก็ต้องจากโลกนี้ไป จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เรารักนะ ลูกเมีย ครอบครัว ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียงเกียรติยศ ต้องสูญเสียไปหมดเลย ไม่มีอะไรเหลือเลย

เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้เพียงชั่วคราว เราจะเที่ยวแสวงหาแต่สิ่งชั่วคราวรึ สิ่งชั่วคราวก็เช่น หาครอบครัว หาเงินทอง หาชื่อเสียงเกียรติยศตำแหน่งหน้าที่ นี่คือของชั่วคราว อาศัยอยู่กับโลกก็ต้องมีสิ่งเหล่านี้นะ แต่ก็มีพอประมาณก็พอแล้ว

งานหลักของเราจริงๆคืองานยกระดับจิตใจขึ้นไป ชีวิตของเราเนี่ยสั้นนิดเดียว มีเวลาไม่มาก โดยเฉลี่ยของคนยุคนี้ก็อายุประมาณสามหมื่นวัน สามหมื่นวันเนี่ยฟังแล้วเยอะนะ จริงๆไม่เยอะเท่าไหร่ สามหมื่นวันเนี่ยเราเอาไปนอนเสียหมื่นวันแล้วๆ เหลือสองหมื่นวัน สองหมื่นวันเนี่ยเราเอาไปทำมาหากินเสียเกินครึ่ง เหลือนิดเดียวแล้วนะ แล้วยังจะเอาเวลาที่เหลืออีกนิดเดียวเนี่ยเอาไปเที่ยวไปเล่นเพลิดเพลินสนุกสนาน ไม่เหลือเวลาที่จะเอาไปพัฒนาตัวเองแล้วนะ

เพราะฉะนั้นเราต้องตั้งเป้าเอาไว้ให้ดีเลย ชาตินี้ต้องได้พระโสดาบัน ตั้งเอาไว้อย่างนี้ ใครว่าโลภก็โลภล่ะวะ เอาไว้ก่อนแหละ ตั้งเป้าไว้ก่อน ชาตินี้ขอเป็นพระโสดาบันให้ได้นะ ชาวพุทธต้องเอาอย่างนั้นเลยนะ ไม่ใช่ขอทำบุญทำทาน นั่งภาวนาทำสมาธิ อีกแสนๆชาติข้างหน้าค่อยให้ได้ธรรมะ โง่น่ะสิ ธรรมะของพระพุทธเจ้าท่านไม่ได้เนิ่นช้าปานนั้นนะ ธรรมะของพระพุทธเจ้าให้ผลรวดเร็วมากเลย ถ้ารู้จักปฏิบัติที่ถูกต้อง ปฏิบัติได้สมควรแก่ธรรม ทำให้ถูกต้องก่อน แล้วก็ทำให้พอ แค่นี้เอง ไม่เนิ่นช้าเท่าไหร่หรอก

มันจะยากอะไรในการเรียนรู้ความจริงของกายของใจตัวเอง การปฏิบัติธรรมจริงๆก็คือการเรียนรู้กายรู้ใจของตัวเองเท่านั้นเองถ้ารู้เห็นความจริงแล้ว กายนี้ใจนี้ไม่ใช่ตัวเรา ตัวเราไม่มี แค่นี้ก็เป็นพระโสดาบันแล้ว ถ้าเห็นความจริงนะว่า กายนี้เป็นทุกข์ล้วนๆ หมดความยึดถือในกาย ก็ได้พระอนาคาฯ หมดความยึดถือในจิต เขาก็สมมุติเรียกว่า “พระอรหันต์” มันมีแต่เรื่องเรียนรู้กายเรียนรู้ใจตั้งแต่ต้นจนจบเลยของการปฏิบัติ

มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร กายของเราก็มีอยู่แล้ว จิตใจของเราก็มีอยู่แล้ว เราก็แค่คอยรู้คอยดูบ่อยๆ ว่าจริงๆกายนี้เป็นตัวเราหรือไม่เป็น จิตนี้เป็นตัวเราหรือไม่เป็น คอยรู้คอยดูอยู่บ่อยๆ ความจริงมันจะแสดงตัวให้ดูอยู่แล้ว ไม่ได้ยากเท่าที่คิดหรอก ฆราวาสก็ทำได้นะ ไม่ใช่ฆราวาสทำไม่ได้ สมัยพุทธกาลฆราวาสได้ธรรมะเยอะแยะเลยนะ ถมเถไป

เพราะฉะนั้นพวกเรานะ ตอนนี้ปรารภความเพียร ต้องรู้ว่าเราจะต้องปฏิบัตินะ ถ้าชีวิตของเราไม่ปฏิบัติ ชีวิตของเราไร้คุณค่า เราไม่ได้ต่างกับหมากับแมวอะไรนะ มีชีวิตอยู่ กินแล้วก็สืบพันธุ์ แล้วก็นอน แล้วก็เที่ยวเล่นเห่าหอนสนุกสนานอะไรอย่างนั้น จะได้อะไรขึ้นมา ชีวิตมันควรจะมีคุณค่ากว่านั้น

พระพุทธเจ้าท่านสอนอย่างนี้นะ บอกว่า อดีตก็ล่วงไปแล้วนะ อนาคตก็ยังมาไม่ถึง ให้มีสติอยู่กับปัจจุบันนี้ ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลนอยู่กับปัจจุบัน ท่านบอกว่าอย่าตามอาลัยอาวรณ์ไปถึงอดีตนะ อย่ากังวลไปถึงอนาคต ให้อยู่กับปัจจุบัน เพราะว่าอดีตก็ล่วงไปแล้ว อนาคตก็ยังมาไม่ถึง ปัจจุบันน่ะมันมีจริง ให้เรามีสติอยู่กับปัจจุบันนี้แหละ มีสติอยู่กับปัจจุบันไม่หลงเพลินไป ร่างกายเคลื่อนไหวรู้สึก จิตใจเคลื่อนไหวรู้สึกนะ เรียกว่าเราไม่ประมาท เรามีสติอยู่ มีสติเป็นไปในกาย มีสติเป็นไปในจิตใจ ตามรู้อยู่ในกาย ตามรู้อยู่ในใจ

พระพุทธเจ้าท่านบอกว่า คนที่ทำได้อย่างนี้นะ แม้จะมีชีวิตอยู่เพียงวันเดียวหรือคืนเดียวเนี่ย ก็ควรชมแล้ว มีชีวิตร้อยปี แต่หลงร้อยปี ไม่ควรชมเลยนะ คนส่วนใหญ่มีชีวิตเท่าไหร่ กี่ปี มันก็หลงอยู่เท่านั้นปีแหละนะ เพราะฉะนั้นพวกเรามาหัดให้มามีสติรู้สึกกายมีสติรู้สึกใจนะ ถ้ามีชีวิตอยู่ได้วันเดียว พระพุทธเจ้าก็ชมแล้ว ให้พระพุทธเจ้าชมดีกว่าให้คนอื่นชมนะ คนอื่นชมบางทีมันแกล้งชม พระพุทธเจ้าชมเนี่ย ของดีของวิเศษแน่นอนเลย พวกเราก็มีโอกาสได้รับคำชมของพระพุทธเจ้าทุกๆคนนะ เพราะเรามีสติรู้อยู่กับปัจจุบันเรื่อยไป แค่วันเดียวท่านก็ชมแล้ว

เพราะฉะนั้นเรามีโอกาสนะที่จะได้รับคำชมของพระพุทธเจ้า มีโอกาสที่จะได้ชื่อว่าเป็นลูกแท้ๆของพระพุทธเจ้า
 ไม่ใช่ลูกแบบหลอกๆมาเกาะกินพระพุทธเจ้าอยู่นะ ลูกเกาะกินพระพุทธเจ้าเยอะนะ หาผลประโยชน์จากพระศาสนาอะไรพวกนี้ มีเยอะแยะ เพราะฉะนั้นเราต้องปฏิบัติธรรมให้สมควรแก่ธรรม ปรารภความเพียรนะ

 

ชีวิตอย่าปล่อยให้ล่วงเปล่าๆ ต้องปฏิบัติ วิธีปฏิบัติ ปฎิบัติอะไร ก่อนจะลงมือปฏิบัติ ฝึกสติเสียก่อน ถ้ามีสติก็จะมีศีล มีสติก็จะมีสมาธิ มีสติก็มีโอกาสที่จะเกิดปัญญา มีสติ ต้องฝึกสติ ถ้าขาดสติซะตัวเดียวเนี่ย ศีลสมาธิปัญญาหายหมดเลย งั้นต้องมาให้มีสติ

นี้ท่านสอนมาเป็นลำดับเลยนะ ที่จะไม่เนิ่นช้า มักน้อย สันโดษ ไม่คลุกคลี ปรารภความเพียร เจริญสติ วิธีเจริญสติ สติเป็นเครื่องระลึกรู้ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในกาย เป็นเครื่องระลึกรู้ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในจิตใจ สติเกิดจากถิรสัญญา “ถิร” คนไทยใช้คำว่า เสถียร คือมันมั่นคง มันหนักแน่น แน่วแน่นะ คือรู้อย่างถิรสัญญาหมายถึงว่า มันรู้อยู่ถี่ๆ รู้อยู่บ่อยๆนะ รู้จนรู้อัตโนมัติ รู้จนจิตจำสภาวะได้แม่น เรียกว่ามีถิรสัญญา

สัญญาเป็นตัวความจำ ถิรสัญญาคือจำได้แม่นยำ จำได้แม่นยำในสภาวะของกาย จำได้แม่นยำในสภาวะของใจ พอสภาวะทางกายเกิดขึ้น สติจะเกิดขึ้น พอจำสภาวะทางจิตได้แม่น เช่นจำได้ว่าโลภเป็นยังไง โกรธเป็นไง หลงเป็นไง พอความโลภเกิดขึ้น สติจะเกิดเอง จะระลึกขึ้นได้แล้วว่า ความโลภเกิดแล้ว ถ้าจิตจำความโกรธได้แม่น พอความโกรธเกิด สติก็จะเกิดเอง อ้อ ความโกรธเกิดขึ้นแล้ว

พวกเราหัดรู้สภาวะให้มาก ร่างกายเคลื่อนไหว คอยรู้สึก จิตใจเคลื่อนไหวคอยรู้สึก คอยรู้สึกไป ร่างกายหายใจออก รู้สึก ร่างกายหายใจเข้า รู้สึก ร่างกายคู้ ร่างกายเหยียด รู้สึก ร่างกายยืนเดินนั่งนอน คอยรู้สึก มีความสุขความทุกข์เกิดขึ้นในกาย คอยรู้สึก ความสุขความทุกข์ในกายหายไป ก็คอยรู้สึก มีความสุขความทุกข์ความเฉยๆเกิดขึ้นในใจ ก็รู้สึก ความสุขความทุกข์ความเฉยๆดับไปจากจิตใจของเรา ก็รู้สึก มีกุศลเกิดในใจ ก็คอยรู้สึกนะ มีอกุศลเกิด โลภโกรธหลงเกิดขึ้นในจิตใจของเรา ก็คอยรู้สึก แล้วจิตวิ่งไปที่ตา คอยรู้สึก จิตวิ่งไปที่หู คอยรู้สึก จิตวิ่งไปคิด คอยรู้สึก จิตวิ่งไปเพ่ง คอยรู้สึก

เนี่ยเราคอยรู้สึกอยู่ในกาย คอยรู้สึกอยู่ในใจอย่างนี้บ่อยๆ ต่อไปพอร่างกายขยับ อย่างเรากำลังเผลออยู่ ขยับตัวปั๊บ ไม่ได้เจตนาขยับ เพราะร่างกายเราขยับอยู่ทั้งวันอยู่แล้ว กำลังเผลอๆอยู่ เกิดขยับตัวกริ๊กเดียวเท่านั้นเอง สติมาแล้ว รู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว รู้เลยเห็นร่างกายมันเคลื่อนไหวอยู่ จิตมันเป็นคนดูขึ้นมา ตรงที่เห็นร่างกายมันเคลื่อนไหว จิตเป็นคนดู ได้สมาธิมาแล้ว การมีสติฝึกให้มาก จำสภาวะให้แม่น แล้วสติจะเกิดเอง สตินั้นเป็นอนัตตา เช่นเดียวกับสภาวะธรรมทั้งหลายทั้งปวง จิตก็เป็นอนัตตา สั่งให้มีสติไม่ได้ สติมีเหตุ สติถึงจะเกิด สติไม่มีเหตุ สติไม่เกิด

เพราะงั้นเราต้องทำเหตุของสติ คือการหัดรู้สภาวะเนืองๆ จะจำสภาวะได้แม่น เช่นความสุขเกิดขึ้นในใจ คอยรู้ ความทุกข์เกิดขึ้นในใจ คอยรู้ ความโลภความโกรธความหลง เกิดขึ้นในใจ คอยรู้ ความสุขความทุกข์ เกิดขึ้นในกาย คอยรู้ ร่างกายเคลื่อนไหว ร่างกายหายใจ คอยรู้ คอยรู้สึกอยู่เรื่อยๆ แล้วสติจะเกิดเอง

ทันทีที่สติเกิดจิตจะเป็นกุศล เมื่อจิตเป็นกุศลอย่างเรารู้ว่าความโกรธมา พอสติระลึกได้ปุ๊บนะ ความโกรธจะดับทันทีเลย ความโกรธหรือกิเลสทั้งหลายเนี่ย จะเกิดร่วมกับสติไม่ได้ กุศลกับอกุศลไม่เกิดขึ้นพร้อมกัน เหมือนแสงสว่างกับความมืดนั้น ไม่เกิดด้วยกัน แสงสว่างดับไป ความมืดก็ปรากฎขึ้น แสงสว่างปรากฎขึ้น ความมืดก็ดับไป อันนี้ก็เหมือนกุศลอกุศลทั้งหลาย กิเลสเหมือนความมืดนะ สติเหมือนแสงสว่าง ทันทีที่แสงสว่างเกิด ความมืดก็ดับไป มันจะไม่เกิดร่วมกัน

งั้นพอเราฝึกสติบ่อยๆเนี่ย กิเลสเกิดอะไรขึ้นที่จิต สติจะรู้ทันอัตโนมัติเลย โกรธแล้วนะ รู้ทันเลย โกรธ ความโกรธจะดับ เมื่อความโกรธดับ ศีลจะเกิดขึ้น เราจะไม่ทำผิดศีลเพราะความโกรธ ผิดศีลเพราะความโกรธทำอะไรได้บ้าง ไปฆ่าเค้าไปตีเค้าใช่มั้ย ไปทำลายทรัพย์สินเค้า ไปแกล้งขโมยของเค้า ไปลักขโมยเค้าเนี่ยไม่ใช่เกิดจากโลภอย่างเดียวนะ เกิดจากโกรธก็ได้ ทำลายทรัพย์สินเค้า ขโมยเค้า ไปเป็นชู้กับเค้าเพราะความโกรธก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นเพราะราคะ เกลียดไอ้คนนี้มาก ไปหลอกจีบลูกสาวมันจีบเมียมันอะไรงี้ เนี่ยทำผิดศีลได้ โกรธขึ้นมาก็ไปด่าเค้า หรืิอไม่ก็ไปพูดเพราะๆ หลอกให้เค้าเหลิง เสียผู้เสียคนไปเลยอย่างนั้นก็ได้ พูจเท็จด้วยความโกรธก็ได้ โกรธขึ้นมาไปกินเหล้าได้มั้ย กินเหล้าเนี่ยเป็นตัวรองแล้วนะ ตัวนี้เป็นตัวกระตุ้นให้ขาดสติมากขึ้น

เพราะงั้นถ้าโกรธจริงๆ มันจะไปผิดศีล ๔ ข้อแรกนะ โลภขึ้นมาก็ผิดศีล ๔ ข้อได้ หรือโลภขึ้นมาไปกินเหล้าได้ ก็ผิดศีล ๕ ได้ หลงขึ้นมาก็ผิดศีลได้ทุกข้ออีกแหล่ะ เพราะงั้นถ้าเมื่อไหร่ กิเลสเกิดที่จิต เรารู้ไม่ทัน กิเลสครอบงำจิตได้ โอกาสทำผิดศีลเนี่ยจะมี ถ้ากิเลสเกิดขึ้นที่จิต เรามีสติรู้ทัน กิเลสดับไป โอกาสทำผิดศีลนั้นไม่มี เพราะงั้นถ้ามีสติ จะมีศีล

 

มีสติแล้วก็มีสมาธิได้ ถ้าคอยรู้ทันความฟุ้งซ่าน

สมาธิกับความฟุ้งซ่านเป็นสิ่งตรงข้ามกัน ความฟุ้งซ่านเป็นกิเลส สมาธิเป็นธรรมที่เป็นกลางๆ จิตที่มีกิเลสมีสมาธิก็มี จิตที่เป็นกุศลมีสมาธิก็มีสมาธิไม่ใช่กุศลเสมอไป แต่สติเป็นกุศลเสมอไปนะ

ความฟุ้งซ่านเป็นอกุศลแน่นอน ถ้าเวลาใจฟุ้งซ่าน ใจฟุ้งซ่านคือใจวิ่งไปทางตา วิ่งไปทางหู เปลี่ยนอารมณ์ไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็วนะ แส่ส่ายหาอารมณ์ไปเรื่อย เรียกว่าจิตฟุ้งซ่าน ถ้าเรามีสติรู้ทันว่าจิตกำลังฟุ้งซ่านอยู่ จิตจะสงบอัตโนมัติ

การที่จิตแส่ส่ายออกไปทางตาหูจมูกลิ้นกายใจนั้นตลอดเวลาเนี่ย แทบจะเป็นอยู่ตลอดเวลา มันแส่ส่ายทางไหนมากที่สุดรู้มั้ย แส่ส่ายทางใจมากที่สุด คือหนีไปคิดมากที่สุด วันหนึ่งๆเนี่ย จิตหลงไปคิดเนี่ยเกิดบ่อยที่สุด จิตหลงไปดู หลงไปฟัง หลงไปดมกลิ่น หลงไปลิ้มรส หลงไปรู้สัมผัสทางกายเนี่ย มีเป็นคราวๆ จิตหลงไปคิดเนี่ยแทบจะยืนพื้นเลย พอหลงไปดูก็ต่อด้วยหลงคิด หลงไปฟังก็ต่อด้วยหลงคิด ไม่มีอะไรเลยก็หลงคิดด้วยตัวของตัวเองได้ จิตที่หลงคิดก็คือจิตฟุ้งซ่านนั่นแหล่ะ เป็นจิตฟุ้งซ่านที่เกิดบ่อยที่สุด

เพราะงั้นให้้เรามีสติ รู้ทันจิตที่หลงคิดเนี่ย ดีที่สุดเลย ถ้าจิตหลงไปคิดปุ๊บ เรารู้ทันนะ ความหลงคิดดับ จิตจะตั้งมั่นขึ้นอัตโนมัติ สมาธิเกิดอัตโนมัติเลย ไม่จำเป็นต้องไปนั่งทำฌาน ทำกสิณอะไรนะ เสียเวลา ถ้าทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ไม่จำเป็นเลย แค่รู้ทันว่าจิตหลงไปคิด สมาธิก็เกิดแล้ว งั้นมีสติก็จะได้สมาธินะ

 

พอจิตตั้งมั่นขึ้นมาแล้ว ก็เจริญปัญญาต่อ เห็นกายมันทำงาน ร่างกายยืนเดินนั่งนอน ไม่ใช่เรายืนเดินนั่งนอนนะ เห็นเป็นรูปธรรมอันนึง เห็นเหมือนหุ่นยนต์ตัวนึงมันทำงาน จิตใจเดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เห็นแต่สภาวะธรรม ความสุขก็เป็นสภาวะธรรม จิตใจที่ไปรู้ความสุขเข้าก็เป็นสภาวะธรรม ความทุกข์ก็เป็นสภาวะธรรม จิตใจที่รู้ความทุกข์เข้าก็เป็นสภาวะธรรม เห็นแต่สภาวะธรรม ไม่มีคนไม่มีสัตว์ ไม่มีเราไม่มีเขานะ เห็นไปเรื่ิอยๆ แล้วสภาวะธรรมทั้งหลาย เราก็จะเห็นไปอีก ในที่สุดก็เข้าใจเลย สภาวะธรรมทั้งหลาย จะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรมก็ตาม มีเหตุก็เกิด หมดเหตุก็ดับ บังคับไม่ได้นะ

เกิดดับไปนี่ก็เป็นอนิจจัง สิ่งซึ่งยังมีอยู่ยังไม่ดับไปนะ ยังมีอยู่นะ ก็ถูกบีบคั้นเพื่อจะให้ดับไป นี่เรียกว่าทุกขัง แล้วสิ่งทั้งหลายจะเกิดหรือจะดับ เป็นไปตามเหตุ ไม่ใช่ตามสั่ง นี่เรียกว่าอนัตตา ก็ฝึกอย่างนี้

การที่เราคอยเห็นกายเห็นใจเนี่ย ไม่เที่ยง เป็นทุกข์้ เป็นอนัตตา นั่นเรียกว่าการเจริญปัญญา หรือการทำวิปัสสนากรรมฐาน ถ้าเราทำได้ ๗ ประการนี้ มักน้อย สันโดษ วิเวกไม่คลุกคลี ปรารภความเพียร มีสติ มีสมาธิ มีปัญญา เจริญปัญญาอยู่ ธรรมะตัวที่ ๘ จะมา ความไม่เนิ่นช้า เราจะไม่เนิ่นช้า

แต่ถ้าขาด(๗ ข้อ)ข้างหน้านี้ เนิ่นช้าแน่นอน เพราะงั้นบางคนทำไมภาวนาเร็ว บางคนภาวนาช้า ยุ่งกับคนอื่นทั้งวัน ยังไงก็ช้า ขี้เกียจไม่เคยภาวนาเลย ยังไงก็ช้า วันๆเอาแต่โลภนะ อยากโน่นอยากนี่ไปเลย ไม่เคยควบคุมความอยากของตัวเองเลย ยังไงก็ช้า ไม่ยอมเจริญสติเลย ยังไงก็ช้า จิตฟุ้งซ่านตลอดเลย ยังไงก็ช้า ไม่แยกรูปแยกนาม ไม่เห็นกายเห็นใจแสดงไตรลักษณ์ ยังไงก็ช้า

เพราะงั้นถ้าเราทำธรรมะ ๗ ประการนี้ได้ มักน้อย สันโดษ ไม่คลุกคลี ปรารภความเพียร เจริญสติ เจริญสมาธิ เจริญปัญญา เราจะได้ธรรมะในเวลาอันไม่เนิ่นช้า ๗ วัน ๗ เดือน ๗ ปี มีจริงๆ ไม่ใช่ไม่มี งั้นพวกเราไปทำเอานะ ไปทำ ปรับพฤติกรรมที่ถ่วงตัวเองให้ไม่เจริญน่ะ เลิกๆไป แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาภาวนาไป เจริญสติไป


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๕ ก่อนฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๕
Track: ๔
File: 550422.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๓ วินาทีที่ ๓ ถึง นาทีที่ ๓๓ วินาทีที่ ๕๙

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

โลกนี้ไร้สาระ

mp 3 (for download) : โลกนี้ไร้สาระ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : ชีวิตคนเราสั้นนิดเดียวนะ เอาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตของเรา คือเอาธรรมะนี่แหล่ะ ไม่มีอะไรดีกว่านี้เลย หลวงพ่อเป็นชาวโลกมาจนแก่นะ กว่าจะบวชนะอายุตั้ง ๔๘ น่ะ เลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่อยู่จนแก่ ความสุขในทางโลกรู้จักทั้งนั้นเลย เงินก็มีใช้ ตำแหน่งก็ใหญ่ อะไรก็มีหมด ครอบครัวก็มี แล้วไม่ต้องปวดหัวมีลูกมีปัญหาอะไรนะ เพราะไม่มีลูก สบาย ใครมีลูกเนี่ยพระพุทธเจ้าสอนนะ บอกบัณฑิตไม่ปรารถนาบุตร แต่ถ้ามันเกิดแล้วก็แล้วไปนะ ไม่ต้องไปปรารถนาให้มันตาย

เนี่ยเราภาวนาไปนะ เรารู้เลยในโลกนี้ไร้สาระจริงๆ ไม่มีอะไรหรอก เพราะงั้นเราทิ้งโลกซะ เอาธรรม หลวงปู่เทสก์สอน บอกสิ้นโลกเหลือธรรม ธรรมะนี่อยู่กับเราตลอด ธรรมะไม่ทิ้งเรา ธรรมะไม่เคยทอดทิ้งเรานะ มีแต่พวกเราแหล่ะทอดทิ้งธรรมะ พวกเราทอดทิ้งธรรมะเพราะเราชอบอธรรม อะไรคืออธรรม โลภะโทสะโมหะนี่แหล่ะชื่อว่าอธรรม

ถ้าเรารู้ทัน เรามีสติขึ้นมานี่ โลภะโทสะโมหะเข้ามาไม่ได้ อธรรมไม่มา มันก็เหลือแต่ธรรมะสิ ใจเราอยู่กับธรรมนะ มีแต่ความสุขล้วนๆเลย มีความสุข คนไหนเค้าดูจิตดูใจเป็นนะ เค้ามาดูจิตเรานะ เค้าบอกโอ๊ยฉ่ำจังเลยนะ ชุ่มฉ่ำนะ ไม่ใช่ฉ่ำแบบเน่าในแล้ว ฉ่ำแฉะไม่ใช่ ชุ่มฉ่ำเบิกบาน

ฝึกนะยิ่งแก่ยิ่งมีความสุข คนในโลกยิ่งแก่ยิ่งทุกข์ เรายิ่งแก่ยิ่งมีความสุข เพราะชั่วโมงบินเรามากขึ้นๆ เราฝึกฝนตัวเองไปเรื่อยไม่ท้อถอย ถ้าคนไหนมาฝึกเมื่อแก่ ก็ไม่ต้องเสียใจนะ ดีกว่าไม่ฝึกเลย ฝึกเมื่อแก่ก็ยังดีกว่าไม่ฝึกเลย

สำหรับคนแก่นะ หลวงพ่อบอกให้ไปดูพระมหากัสสปะ พระมหากัสสปะออกบวชเมื่ออายุตั้ง ๖๐ แน่ะ ออกบวชเมื่ออายุหกสิบ ปรากฎว่าท่านก็เป็นพระอรหันต์ชั้นเลิศ ถ้าเราแก่ไปแล้วนะ เราก็พากเพียรเอา อดทนเอา ถ้าเรายังไม่แก่ก็บุญแล้วที่ยังไม่ทันจะแก่ รีบภาวนาซะตั้งแต่ตอนนี้ พอภาวนาไปถึงช่วงหนึ่ง อ้อ จะรู้เลยโลกนี้ไร้สาระ คนที่แย่งชิงอะไรกันอยู่ในโลกนะ ไม่ได้ผิดกับหมาแย่งกระดูกกันเลยเท่านั้นแหล่ะ


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๖ วินาทีที่ ๔๓ ถึง นาทีที่ ๒๙ วินาทีที่ ๖

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

รักสิ่งใดก็ทุกข์เพราะสิ่งนั้น

mp 3 (for download) : รักสิ่งใดก็ทุกข์เพราะสิ่งนั้น

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : เห็นกายตามความเป็นจริง เห็นใจตามความเป็นจริง นี่เป็นผลของการเจริญปัญญานะ

เพราะเห็นตามความเป็นจริง จึงเบื่อหน่าย เพราะเบื่อหน่าย จึงคลายความยึดถือ เพราะคลายความยึดถือ จึงหลุดพ้น เพราะหลุดพ้น จึงรู้ว่าหลุดพ้นแล้ว ใจจะเป็นอิสระนะ จะไม่เข้าไปยึดอยู่ในกายในใจ เป็นอิสระ มีความสุขที่สุดเลย เป็นความสุขของคนที่มีอิสรภาพ

ในขณะที่ความสุขทั้งหลายแหล่ในโลก โดยเฉพาะกามสุขเนี่ย เป็นความสุขที่มีเงื่อนไขมาก ต้องเห็นอย่างนี้ ต้องอยู่กับคนนี้ ถึงจะมีความสุข ต้องได้สิ่งนี้มา ถึงจะมีความสุข ต้องไม่เสียอันนี้ไป ถึงจะมีความสุข ความสุขในโลกนะ เรียกว่ากามสุข ความสุขที่อาศัยรูปเสียงกลิ่นรสสัมผัสทั้งหลายเนี่ย เป็นความสุขที่ไม่มีอิสรภาพ มีเงื่อนไขตลอดเวลาเลย

เรารักคนๆนึง เรานึกว่าจะมีความสุข เรารักใครขึ้นมานะ เราจะเสียอิสรภาพเพราะคนๆนั้นทันทีเลย ไม่ว่าเรารักใครทั้งสิ้น เราจะเสียอิสระเพราะคนๆนั้นเลย รักสิ่งใดก็จะทุกข์เพราะสิ่งนั้น เพราะว่าใจจะมีภาระผูกพันมาก

คนโบราณนะก็แต่งกลอน เค้าบอกว่า มีลูกเหมือนเชือกผูกคอ มีเมียหรือมีสามีนะ เหมือนปอผูกศอก มีสมบัติเหมือนปลอกรัดขาไว้ ใช่ไหม มีลูกมีเมีย มีทรัพย์สมบัติ ในโลกเค้าว่าดีนะ แต่นักปราชญ์กลับเห็นว่ามันมีภาระนะ มีลูกทำไมเค้าเทียบ เหมือนมีเชือกรัดคอไว้ เวลามีลูกนะ กินอะไรไม่ค่อยลงนะ มันต้องคอยดูก่อน ว่าลูกมันได้กินหรือยัง มีเมียมีสามีนะ ไม่คล่องตัวนะ ทำอะไรก็ไม่คล่องตัว ไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิม ห่วงหน้าห่วงหลัง มีสมบัติเหมือนปลอกรัดขาไว้ ไปไหนก็ไม่ได้นะ ห่วงสมบัติ ต้องนั่งเฝ้าสมบัติไว้

มีอะไรก็ทุกข์เพราะอันนั้น มีกายก็ทุกข์เพราะกายนะ มีใจก็ทุกข์เพราะใจ มีกายก็ต้องห่วงมัน ต้องดูแลมันมากมายนะ มันเป็นอะไรขึ้นมาก็ทุรนทุราย มีจิตใจก็ต้องเที่ยวดิ้นรน หาความสุขมาบำเรอมัน แล้วมันก็อยู่ไม่นานนะ ก็จะหิวโหยตลอดเวลา จิตใจเราเนี่ย หิวโหยตลอดเวลานะ ยิ่งกว่าร่างกายอีก ร่างกายหิววันละครั้งสองครั้งสามครัั้ง ถ้าตะกละหน่อย ตะกละไม่ใช่หิว ตะกละได้วันละหลายครั้ง แต่หิวจริงๆนะ สองสามครั้งอะไรนี้ แต่ใจนี่หิวตลอดเวลาเลย ใจหิวอะไร หิวอารมณ์ อยากได้อารมณ์ที่ดี อยากให้อารมณ์ไม่ดีหายไป มันมีแต่ความดิ้นรนอยู่ข้างใน มีความต้องการเกิดขึ้นตลอดเวลา

งั้นมีแต่ความทุกข์นะ ถ้าเรามีสติปัญญา ดูลงมาในกาย ดูลงมาในใจ จะเห็นเลยว่าไม่ใช่ของดีของวิเศษ ไม่ใช่ของน่ารักน่าหวงแหน เนี่ยการปฏิบัติธรรมนะ เรามุ่งมาให้เห็นความจริง ของกายของใจอย่างนี้ ไม่ใช่หลอกตัวเองให้เชื่อ หลอกยังไงก็ไม่เชื่อ

อย่างเราฟังธรรมะมามากมาย บอกร่างกายนี้ เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา หรือว่าชีวิตนี้เราจะต้องตายแน่นอน เคยได้ยินไหม ว่าเราจะต้องตายแน่นอน เชื่อไหมว่าเราจะตายวันนี้ ไม่เชื่อ ไม่เชื่อหรอก ใจมันไม่ได้ยอมรับจริงๆ งั้นเราพาจิตให้มาเรียนรู้ความจริงของกายของใจ เพื่อมันจะได้ยอมรับความจริง ถ้ามันยอมรับความจริงนะ มันจะคลายความยึดถือ มันก็เป็นอิสระขึ้นมา


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕ ก่อนฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๗
Track: ๑๔
File: 551014A.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๙ วินาทีที่ ๒๑ ถึง ๑๒ วินาทีที่ ๓๙

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์

mp 3 (for download) : ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : ความรักแต่เดิมนั้น ไม่ว่ารักสิ่งใด เราเสียอิสระเพราะสิ่งนั้น พระพุทธเจ้าบอก มีนาก็ทุกข์เพราะนา มีวัวก็ทุกข์เพราะวัว กลัวมันหาย

สมัยพุทธกาลนะ มีพระราชินีองค์นึง ชื่อพระนางมัลลิกา พระนางมัลลิกาเนี่ย เป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้า พระเจ้าปเสนทิโกศลนี่เป็นสามี คนก็ว่าเป็นชาวพุทธ แต่ว่าศาสนาอื่นเค้าก็ว่าเป็นศาสนาอื่นนะ คล้ายๆแกเป็นพระเจ้าแผ่นดิน แกคบกับเค้าหมดแหล่ะ คบได้ทั่วๆไป คบกับทุกศาสดา

วันนึงพระเจ้าปเสนทิโกศลเนี่ย ถามพระนางมัลลิกา ว่าพระพุทธเจ้าสอนอะไร ตอนนั้นยังไม่คุ้นกับพระพุทธเจ้า พระนางมัลลิกาบอกว่า ท่านสอนว่าที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ พระเจ้าปเสนทิโกศลฟังแล้วขัดใจ ที่ใดมีรักที่นั่นมีสุขสิ ใช่ไหม ทำไมที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ โกรธเมียนะ โกรธพระนางมัลลิกา ว่าอธิบายซิ อธิบายไม่เป็น อธิบายไม่ได้

พระนางมัลลิกาท่านก็ฉลาดนะ ส่งคนไปหาพระพุทธเจ้า ไปถามท่านว่าจะตอบยังไงดี พอได้คำตอบก็มาบอกพระเจ้าโกศล บอกว่าเมืองโกศลเนี่ย พระองค์รักไหม บอกรัก เป็นห่วงไหม เป็น ถ้าเมืองโกศลไปตกกับคนอื่น จะพอใจไหม ไม่พอใจ มเหสีอีกองค์นึงแสนสวยแสนดี รักไหม รัก พระมเหสีนี่แปรปรวนไป จะเป็นสุขหรือเป็นทุกข์ล่ะ บอกเป็นทุกข์ ตอนรักอยู่ก็ห่วงนะ เป็นห่วงอีก มีเมืองอีกเมืองนึง เมืองสาเกตใช่ไหมหรือเมืองอะไร มีอีกเมืองนึงนะ แกมีเมืองใหญ่อีกเมืองนึง จำชื่อไม่ได้ บอกว่าถ้าเมืองนี้หายไปเสียไป จะมีความสุขหรือมีความทุกข์ มีความทุกข์ เมืองนี้ตอนนี้ยังไม่เสียไป แคว้นกาสียังไม่เสียไป เป็นห่วงไหม เป็นห่วง บอกนี่แหล่ะ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์

วัยรุ่นฟังแล้วจะไม่เข้าใจ คำว่ารักตัวนี้ไม่ได้แปลว่าเลิฟ รักตัวนี้หมายถึงความผูกพัน คำว่าราคะ ความผูกพัน ไม่ว่าเราผูกพันกับอะไร เราจะเสียอิสระเพราะสิ่งนั้น

สิ่งที่เรารักที่สุด เราผูกพันหวงแหนที่สุด ก็คือตัวเรานี่เอง คือกายกับใจ คือขันธ์ห้านี่เอง ท่านถึงสอนให้เรามาเรียนรู้ขันธ์ห้า เรียนรู้กายเรียนรู้ใจ ถ้าเรียนรู้ได้แจ่มแจ้งนะ ว่ามันไม่ใช่ของดีหรอก มันเป็นของไม่เที่ยง มันเป็นของที่ถูกความทุกข์บีบคั้นอยู่ตลอดเวลา เป็นของที่บังคับไม่ได้ ไม่เป็นไปตามใจอยาก เนี่ยใจจะค่อยๆคลายความยึดถือตามความฉลาด ฉลาดมากเห็นความจริงมาก ก็คลายความยึดถือได้มาก เห็นความจริงน้อยก็คลายได้น้อย พระโสดาบันฯเห็นความจริงเล็กน้อย คลายได้น้อย

พระสกทาคาฯก็ยังคลายได้น้อย พระอนาคาฯคลายได้เยอะขึ้น เห็นความจริงมากขึ้น พระอรหันต์เห็นความจริงแจ่มแจ้ง คลายได้หมด ปล่อยได้หมด

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕ ก่อนฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๗
Track: ๑๔
File: 551014A.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๒ วินาทีที่ ๓๙ ถึง ๑๕ วินาทีที่ ๓๐

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ไม่ทำอะไรมากกว่าการรู้

mp 3 (for download) : ไม่ทำอะไรมากกว่าการรู้

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : หลวงพ่อครับ มีคำถามอย่างนึงครับ คือดูจิตดูใจมาแล้วรู้สึกว่า ความคิดอกุศลมันเกิดขึ้นเยอะในแต่ละวัน

หลวงพ่อปราโมทย์ : แต่เดิม มันก็คิดนะ แต่เราไม่เคยเห็น งั้นเราก็เลยจมอยู่ในอกุศล ต่อไปนี้จิตคิดอกุศลขึ้นมา เราก็จะเห็นแล้ว เราก็จะไม่จมอยู่กับอกุศล

โยม : แต่บางที ไม่รู้สึกว่ามันเป็นกลาง เราควรจะทำยังไงดีครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ให้รู้ว่าไม่เป็นกลาง เราไม่ทำอะไรมากกว่าการรู้ ลองไปดูในมหาสติปัฏฐานสูตรนะ มีกริยาหลักอยู่คำเดียวคือคำว่ารู้ หายใจออกหายใจเข้าก็รู้ใช่ไหม ยืนเดินนั่งนอนก็รู้ เป็นสุขเป็นทุกข์เฉยๆก็รู้ โลภโกรธหลงก็รู้ ไม่โลภไม่โกรธไม่หลงก็รู้ รู้ลูกเดียว รู้ไปเรื่อยๆ ส่วนมันไม่เป็นกลาง รู้แล้วมันยินดี รู้แล้วมันยินร้าย ก็ให้รู้ว่ายินดียินร้าย ยินดียินร้ายเป็นอารมณ์ปัจจุบัน เกิดขึ้นใหม่ๆสดๆร้อนๆ เราก็รู้ไปอีก ในที่สุดวันนึงก็เป็นกลาง

การเป็นกลางเนี่ย เกิดจากมีปัญญา มันเห็นว่าทุกสิ่งชั่วคราว ทุกสิ่งเกิดแล้วก็ดับ ทุกสิ่งชั่วคราว ไม่มีอะไรดีกว่าอันไหน ไม่มีอะไรเลวกว่าอันไหน เนี่ยปัญญาขนาดนี้เกิดนะ ถึงจะเป็นกลางอย่างแท้จริง ถึงจะสักว่ารู้สักว่าเห็นอย่างแท้จริง

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๕๑ วินาทีที่ ๕๐ ถึง นาทีที่ ๕๒ วินาทีที่ ๕๘

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ถ้าเราอยู่กับธรรมะ ธรรมะก็อยู่กับเรา

mp 3 (for download) : ถ้าเราอยู่กับธรรมะ ธรรมะก็อยู่กับเรา

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : มาฟังธรรมนะ ฟังธรรมมันก็มีแรงขึ้นมาอีกช่วงนึง ห่างครูบาอาจารย์ไปไม่เกินอาทิตย์นึงหรอกโดยปกติ ก็หมดแรงไป เพราะโลกมันดึงดูดไป

แต่ถ้าเรามีข้อวัตรปฏิบัติของเรานะ มีระเบียบวินัย ทุกวันเราทำในรูปแบบบ้าง ไหว้พระสวดมนต์ ทำสมาธิเดินจงกรมอะไรนี้ แบ็ตเราก็เสื่อมช้าหน่อย

แต่ถ้าเราห่างธรรมะนะ เหมือนมือถืออยู่ห่างเบสมากเลย ใช้พลังงานเยอะ แป๊บเดียวก็แบ็ตหมด ถ้าเราอยู่ใกล้กับธรรมะนะ เหมือนเราถือเครื่องมือถืออยู่ติดกับเสามันเลย ใช้พลังงานน้อย อายุยืนขึ้น

งั้นเราอยู่กับธรรมะนะ ธรรมะก็อยู่กับเราได้ยาวหน่อย ถ้าเราทิ้งเลย เราไปอยู่กับโลก ธรรมะก็หายไปอย่างรวดเร็ว พอโลกมาธรรมะก็ไป พอโลกไปแล้วนะ ธรรมะมา

ความจริงนึกว่าธรรมะวิ่งไปวิ่งมา พอปัญญาแก่รอบนะ พบว่าธรรมะอยู่คงที่ แต่เราไม่เห็น ธรรมะอยู่ต่อหน้าต่อตาตลอดเวลา ไม่เคยไปไหนเลย แต่เราไม่เคยเห็น ค่อยฝึกนะ เราก็ลืมตาตื่นขึ้นกับปัจจุบัน เห็นธรรมะที่อยู่ต่อหน้าต่อตา ซึ่งไม่เคยหายไปไหนเลย


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓๑ วินาทีที่ ๒๓ ถึง นาทีที่ ๓๒ วินาทีที่ ๓๖

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

การภาวนา กับคนใกล้ตัว

mp 3 (for download) : การภาวนา กับคนใกล้ตัว

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : จากที่ครั้งที่แล้วมา กลับไปก็ดูเหมือนจะดีอยู่ประมาณสองสามอาทิตย์น่ะครับ คือพอมีกิเลสก็จะเห็น แล้วมันก็จะดับไป จนนึกว่าแหมเก่งแล้ว พอหลังจากนั้นมาก็เริ่มกลับไปเหมือนเดิม ตอนช่วงนั้นคือ แม้กระทั่งมีโทสะ มันก็เหมือนกับอยู่นอกๆครับ มันไม่ได้เข้ามาถึงใจจริงๆ แต่พอเมื่อเดือนที่แล้วไปเที่ยวไปอะไรนี้ คุณแม่ว่าไม่ได้ดูลูก ลูกร้องไห้ทำไมไม่ดู ยัวะเลยครับ โกรธทั้งแม่ทั้งลูกเลย ลูกทำไมร้องไม่หยุดซักที เลยเหมือนเดิมครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ไม่ มันเป็นจุดที่เราไม่ได้ระวัง กับคนอื่นคนไกลตัวนะ เราจะระวัง กับคนใกล้ตัวนะ เราไม่ค่อยระวัง เพราะงั้นมนุษย์ทั้งหลาย มีจุดอ่อน คนใกล้ตัวเรานี้สำคัญที่สุดเลย ถ้าคนใกล้ตัวเรามีปัญหานะ เราจะมีปัญหามาก แต่เราไม่ถนอมคนใกล้ตัวนะ โดยธรรมชาติเป็นอย่างนั้น มันรู้สึกปลอดภัย ก็ยังดีนะ โกรธขึ้นมาก็รู้

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓๐ วินาทีที่ ๘ ถึง นาทีที่ ๓๑ วินาทีที่ ๑๓

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

กำลังใจจากหลวงพ่อ

mp 3 (for download) : กำลังใจจากหลวงพ่อ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : โยมจะกลับวันนี้แล้ว โยมอยากได้กำลังใจจากหลวงพ่อค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : กำลังใจเหรอ ชีวิตนี้เป็นของไม่แน่นอน ความตายจะมาถึงเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ การผัดผ่อนกับมัจจุราชนี่ ไม่มีใครทำได้ ภิกษุทั้งหลายเห็นอยู่อย่างนี้เนืองๆนะ ไม่ประมาท ถ้าเราภาวนาได้ถูกต้องนะ จิตถึงจิตจริงๆนะ จิตมีปัญญาแจ่มแจ้ง วางเป็นตามลำดับ เราจะพบว่า พระพุทธเจ้ากับจิตนี้เป็นอันเดียวกันเลย เพราะงั้นพระข้างนอกอันนี้พระสมมติหรอก นี่พระสมมตินะ พระตัวจริงอยู่ที่จิตเราเอง เราภาวนาจนจิตเราเป็นพระ


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๗
Track: ๑๕
File: 551014B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๖ วินาทีที่ ๑๕ ถึง ๑๖ วินาทีที่ ๕๙

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

เราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อที่จะเอาอะไร เราปฏิบัติบูชาพระพุทธเจ้า

mp 3 (for download) : เราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อที่จะเอาอะไร เราปฏิบัติบูชาพระพุทธเจ้า

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : การภาวนานะ เราถือว่าเราปฏิบัติเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า เราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อเอาสิ่งใดสิ่งหนึ่ง กระทั่งมรรคผลนิพพาน ก็อย่าไปอยากได้มัน คนไหนอยากได้มรรคผลนิพพาน จะไม่ได้ จำไว้นะ จะไม่ได้

ตอนได้น่ะไม่ทันตั้งหลัก อยากอยู่ไม่ได้นะ หมดอยากแล้วได้ เพราะนั้นเราอย่าไปอยากปฏิบัติ เราแค่ถือว่าเราปฏิบัติบูชาพระพุทธเจ้าไป ดีแล้วที่ได้รู้สึกตัว ดีแล้วที่ใจตั้งมั่น สักว่ารู้ สักว่าเห็น ดีแล้วเข้าใจความเป็นจริงของกายของใจ ตามรู้อย่างนี้ไปเรื่อย ดีแล้วที่ได้ปฏิบัติน่ะ ไม่จำเป็นว่าดีแล้วที่ได้ผลนะ ดีแล้วที่ได้ทำเหตุ ต้องตั้งใจไว้อย่างนี้

ส่วนผลมันเป็นผลพลอยได้ ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ช่างมัน ชาตินี้ยังไม่ได้ ชาติหน้ามันก็ได้จนได้แหล่ะ ต้องตั้งใจอย่างนั้นนะ ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้ ถือว่าเราได้ปฏิบัติบูชาพระพุทธเจ้า ดีที่สุดแล้ว

ไม่ใช่ปฏิบัติเพื่อจะเอาอะไร ถ้าเราปฏิบัติเพื่อจะเอาเนี่ย เราจะเพิ่มอัตตาตัวตนไปใช่ไหม เพื่อให้กูดีกูสุขกูสงบกูวิเศษ เพราะกูได้เป็นพระอริยฯ กูตัวเบ้อเร่อเลย แต่ถ้าเราภาวนา เพื่อบูชาพระพุทธเจ้าไป ฝึกอย่างนี้นะ ได้ผลเร็ว

นี่เป็นลูกเล่นนะ กิเลสหลอกเรามากแล้ว เราก็หลอกมันบ้าง แต่ส่วนมากก็มีแต่ถูกมันหลอก


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า


CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๐ วินาทีที่ ๑๗ ถึง นาทีที่ ๒๑ วินาทีที่ ๑

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

ให้รู้กิเลส ไม่ใช่สู้กิเลส

mp 3 (for download) : ให้รู้กิเลส ไม่ใช่สู้กิเลส

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

หลวงพ่อปราโมทย์ : ยากเหลือเกินที่จะหลอกกิเลสได้ เพราะกิเลสอยู่ในใจเรา เราคิดอะไรกิเลสรู้หมดเลย แต่กิเลสคิดอะไร เราไม่เคยรู้เลย มันเก่งจริงๆนะ มันมวยคนละชั้นเลย หาญสู้ขึ้นไปทีไร ถูกมันชกดั้งจมูกหงายท้องทุกที

ตอนสุดท้ายนี้เริ่มฉลาด ชั้นไม่สู้แกหรอก แต่แกเล่นอะไรชั้นจะดูลูกเดียวเลย ชั้นไม่สู้กับแกแล้วนะ สู้ทีไรชั้นแพ้ทุกทีเลย เพราะต่อไปนี้ไม่สู้กิเลสแล้ว จะรู้มันไปเรื่อยๆ นี่ รู้ไปเรื่อยๆ แล้วมันจะมาทำอะไรเรา เราไม่ได้ชกกับมัน อยู่กันคนละเวที แกก็เต้นไปสิ เต้นฟุ้ตเวิร์คไป ชั้นไม่ขึ้นไปชกด้วย เดี๋ยวแกก็หมดแรงเอง นี่ ต้องอย่างนี้นะ มันสลายตัวไปเองเลย เราต้องไม่ไปยุ่งกับมัน


หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๒๗ เดือนเมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๒๕
Track: ๘
File: 510427B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๐ วินาทีที่ ๑๗ ถึง นาทีที่ ๒๑ วินาทีที่ ๑

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

การภาวนาขั้นละเอียดเหลือแต่ไหวยิบยับ

mp 3 (for download) : การภาวนาขั้นละเอียดเหลือแต่ไหวยิบยับ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

โยม : เห็นไหวๆไหวๆ ก็ต้องดูไปอย่างนี้ใช่ไหมค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ :ไม่ได้ดูแค่ไหวๆหรอก ไหวๆเป็นอารมณ์ที่จิตไปรู้เข้า พอมันเห็นไหวๆแล้ว จิตเกิดสุขเกิดทุกข์ เกิดกุศลอกุศลเนี่ย ให้รู้ทันตัวนี้ ไม่ใช่รู้แค่ไหวๆนะ แล้วรู้เข้ามาให้ถึงจิตถึงใจ ไหวๆไม่ใช่จิตหรอก สังขารต่างหากล่ะ ที่เราว่า เราดูไหวๆ ไหวๆไม่ใช่จิตไหวๆคือสังขาร คือความปรุงของจิต จิตเป็นคนไปดูมัน

เพราะงั้นเมื่อจิตไปเห็นไหวๆแล้ว จิตเกิดสุขเกิดทุกข์ เกิดกุศลอกุศลนะ ให้คอยรู้ทันจิตไป เช่นดูแล้วรำคาญ รู้ว่ารำคาญ อยากให้มันหายไปซะที รู้ว่าอยากนะ แต่ถ้าดูจนเหนื่อย ไม่ไหวแล้ว ทำสมถะ ลืมการดูไป พุทโธลูกเดียวเลย พุทโธๆๆไป จิตจะไปดู รู้ทัน พุทโธๆๆ จิตจะเคลื่อนไปดู รู้ทัน จิตก็ตั้งมั่นเด่นดวงได้พัก พอพักมีแรงแล้วไปดู บางทีขาดเลยนะ

โยม : ขอบพระคุณเจ้าค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : การภาวนานะ พอถึงขั้นละเอียดนี่ จะเหลือแต่ไหวยิบยับๆ นี่หลวงพ่อพุธสอนนะ หลวงพ่อพุธสอนหลวงพ่อไว้ การภาวนาพอถึงขั้นละเอียด จะเหลือแต่ไหวยิบยับ หลวงตามหาบัวก็มาลงที่เดียวกัน สอนอันเดียวกัน

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

แสดงธรรมที่วัดสวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
เมื่อ วันอาทิตย์ที่ ๑๔ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๕ หลังฉันเช้า

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๔๗
Track: ๑๕
File: 551014B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๑๗ วินาทีที่ ๓๖ ถึง ๑๘ วินาทีที่ ๔๗

เว็บไซต์ Dhammada.net
เป็นเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุญาตจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม ให้สามารถดำเนินการถอดข้อความพระธรรมเทศนาในลักษณะข้อความสั้นได้ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓

ชี้แจงการรับกิจนิมนต์ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่นี่

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ ที่นี่

ติดตั้ง Dhammada Application for Android ที่นี่

คู่มือการใช้งาน อ่านได้ ที่นี่

Page 1 of 2512345...1020...Last »