mp3 (for download) : อยากรู้ไวๆ ทำอย่างไร?

โยม : เอ่อ คำว่า รู้ไวๆ เนี่ย หมายถึงว่า เรารู้เองหรือมันกลับมาเองครับ (ผู้เรียบเรียง  : รู้ไวๆ หมายถึง มีสติเกิดขึ้นจากการรู้สภาวะธรรมต่างๆได้ไวรวดเร็ว ไม่เผลอลืมกายลืมใจนาน)

หลวงพ่อปราโมทย์ : เรารู้เอง 

โยม : เรากำหนดได้หรือครับว่า ไวหรือช้า ผมมีความรู้สึกเหมือนกับเรากำหนดไม่ได้

หลวงพ่อปราโมทย์ : อยู่ที่ซ้อม อยู่ที่การทำเหตุนะ เราต้องหัดรู้ มันถึงจะรู้ไว ดังนั้นแต่ละวันเราก็ทำในรูปแบบ พุทโธไป หายใจไป อะไรงี้ แล้วจิตไหลไปแล้วคอยรู้ไวๆ ต่อไป มันไหล กริ๊กเดียว ก็รู้แล้ว อยู่ๆจะไปสั่งให้รู้เร็ว ไม่รู้หรอก ต้องทำเหตุ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันที่ ๓๐ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๔ หลังฉันเช้า

CD: ๔๑
File: 540730B
ระหว่างนาทีที่ ๔๖ วินาทีที่ ๐๕ ถึงนาทีที่ ๔๖ วินาทีที่ ๓๖

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

ถ้าภาวนาเป็นแล้ว การปฏิบัติก็ง่าย

หลวงพ่อปราโมทย์ : พอมีใจเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานแล้ว มาดูกายทำงาน มาดูจิตทำงานต่อไป เห็นเขาทำงานไปเรื่อย.. ร่างกายเคลื่อนไหว รู้สึก จิตใจเคลื่อนไหว รู้สึก ยากมั้ยๆ ไม่เห็นยากอะไรเลยนะ ถ้าทำได้แล้วไม่ยากหรอก ทำไม่ได้ก็ยาก ทำไม่ได้นั้นยากเพราะไม่เคย ไม่เคยทำ

นึกถึงเวลาที่เราหัดขับรถใหม่ๆ ใครขับรถเป็น มีมั้ย เป็นสิ เก่ง ขับรถเก่ง ขับรถทีแรก นึกออกมั้ย ขับรถทีแรกยากนะ ยากมั้ย อือ.. ขับเป็นแล้วไม่ยาก ใครขี่จักรยานเป็นบ้าง ยังมีมั้ย เอ้อ.. ยังมีเหรอ ดีนะ บางจังหวัดบางอำเภอเขารณรงค์ขี่จักรยานนะ ก็ดี ขี่จักรยานทีแรกยากมั้ย ยากใช่มั้ย จับแฮนด์เสียเต็มที่ยังล้มเลย นึกออกมั้ย มีใครหัดแล้วไม่ล้มเลย มีมั้ย ไม่มีนะ คงหายาก หัดยังไงก็ล้ม แต่ว่าพอขับเป็นแล้ว ขี่เป็นแล้ว ปล่อยมือยังไม่ล้มเลย

นี่น่ะ การปฏิบัติก็เหมือนกันนะ ตอนใหม่ๆรู้สึกย้ากยาก ล้มลุกคลุกคลาน แต่พอเราฝึกไปเรื่อย ฝึกไปเรื่อยนะ ชำนิชำนาญขึ้นมา สติมันอัตโนมัติขึ้นมา การภาวนาง่ายไปหมดเลย ใหม่ๆก็ยากไปก่อนนะ จิตที่หลงไปคิด มันคิดมานาน มันคุ้นเคย จิตรู้ไม่ค่อยมี ให้หัดรู้สึก หัดรู้สึกไปเรื่อย ต่อไปก็จะรู้ตัวได้เร็วขึ้นๆ นะ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันเสาร์ที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๔ ก่อนฉันเช้า

CD: ๓๙
File: 540226A
ระหว่างนาทีที่ ๑๕ วินาทีที่ ๕๗ ถึงนาทีที่ ๑๗ วินาทีที่ ๓๖

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

อยู่กับลมหายใจ พอจิตทิ้งลมหายใจไป เราก็รู้ว่าหลงไปแล้ว

โยม: อยู่ที่วัดเนี่ย ไม่มีอะไรกระทบแรงๆค่ะ เพราะฉะนั้นก็จะตามรู้กายรู้ใจไป เห็นแต่ความหลง ส่วนใหญ่แล้วก็จะหลงอยู่บ่อยมาก

หลวงพ่อ: หลงนานมั้ย

โยม: อืม.. ก็ระยะหนึ่ง พอรู้สึกตัวก็กลับมาดูค่ะ

หลวงพ่อ: คือ.. เวลาหลงเนี่ยนะ ถ้าเรามีเครื่องอยู่ มีวิหารธรรมเนี่ย จะไม่หลงนาน แต่ถ้าเราไม่มีเครื่องอยู่ จะหลงนาน เพราะฉะนั้นการที่เรามีวิหารธรรมไว้อันหนึ่ง มีเครื่องอยู่ไว้อันหนึ่ง อะไรอย่างนี้ จะช่วย เช่นเราอยู่กับพุทโธ พุทโธ พุทโธ นะ พอจิตทิ้งพุทโธไป เราก็รู้ว่าหลงไปแล้ว

หรือเราอยู่กับลมหายใจ พอจิตทิ้งลมหายใจไป เราก็รู้ว่าหลงไปแล้ว รู้บ่อย บ่อย บ่อย บ่อย ต่อมาจิตไหลไปเนี่ย รู้เองเลย นะ มันจะรู้อัตโนมัติ มันจะเร็ว ค่อยฝึกเอา

โยม: ทีนี้อย่างเมื่อวานนี้

หลวงพ่อ: ยกไมค์อย่างนี้

โยม: เมื่อวานนี้ค่ะ มีเจ็บหลัง ก็คอยตามดู แล้วก็อยากรู้ว่า ไม่ได้ ไม่ได้ ตามดูว่าจะเป็นยังไง ตามดูอยู่ห่างๆ สักพักหนึ่ง มันก็หายไป ใจก็ไปคิดอย่างอื่น

หลวงพ่อ: รู้สึกมั้ย ร่างกายมันอยู่ห่างๆ เนี่ย ดูออกหรือยัง

โยม: นิดหน่อยค่ะ

หลวงพ่อ: รู้สึกมั้ย ร่างกายไม่ใช่ตัวเรา ดูมั้ย ดูได้มั้ยอันนี้

โยม: ยังดูไม่เห็นค่ะ

หลวงพ่อ: ยังไม่เห็นก็ดูไปเรื่อยๆนะ

โยม: ค่ะ แต่ที่เรียนรู้อย่างหนึ่งคือ ถ้าเกิดทำอะไรรีบๆน่ะ จะตามดูกายดูใจไม่ได้

หลวงพ่อ: ใช่สิ มันรีบ ลุกลี้ลุกลน แล้วหลงไป นะ

โยม: และถ้ามีอะไรมากระทบกาย แรงๆเนี่ย คือ อย่างปฎิบัติอยู่ แล้วแมลงตอมเยอะเนี่ย จะรู้แล้วว่ารำคาญ แต่พอรู้ปุ๊บ มือปัดทันทีเลย ยังไม่ทันได้เห็นเลย ก็ไป..

หลวงพ่อ: ไม่เป็นไร อย่าปัดให้มันตายก็แล้วกัน แต่แมลงวัดนี้ไว ปัดไม่ถูกหรอก มันเป็นแมลงหวี่ แมลงหวี่น่ากลัวนะ น่ากลัวกว่าแมลงวันอีก เวลากัดเนี่ย มันเป็นสัตว์ที่กินเนื้อนะ เพราะฉะนั้นถ้ามีแผลนิดนึงมันจะแทะ แทะ แทะ แทะ เข้าไป แล้วก็จะเป็นแผลติดเชื้อ ลามไปเรื่อยๆ เอ้า ต่อไป เชิญยกมือ

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

โยม: คือว่ารู้สึกว่าปฏิบัติแล้วมันพัฒนาลงค่ะหลวงพ่อ

หลวงพ่อ : มันพัฒนาลงยังไง

โยม : มันรู้ตัวได้น้อยลงค่ะ

หลวงพ่อ : แล้วมันไปไหน

โยม : มันเผลอไปไหนก็ไม่รู้ค่ะ

หลวงพ่อ : หลงนาน?

โยม : นานค่ะ รู้สึกอย่างนั้น

หลวงพ่อ : หลงนานไปเดินจงกรมไว้ เดินไปเดินมาแล้วก็คอยรู้สึก เห็นร่างกายมันเดินเรื่อยๆ แต่อย่าไปเพ่งนะ อย่างตอนนี้จิตจะน้อมไปเพ่งเอา

โยม : อย่างนี้เรียกเพ่งใช่ไหมคะ

หลวงพ่อ : ใช่ ไม่เพ่งนะ ให้คอยรู้สึก สงสัยรู้สึกไหม สงสัยผุดขึ้นมาเราก็รู้ว่าสงสัย ให้รู้ความรู้สึกลงปัจจุบัน หัดดูสภาวะบ่อยๆนะ แล้วสติจะเกิดบ่อย อย่างตอนนี้ใจหนีไปคิดทราบไหม

โยม : นิดหนึ่งค่ะ

หลวงพ่อ : ให้หัดดูอย่างนี้ หัดดูสภาวะบ่อยๆนะ แล้วสติจะเกิดเร็วขึ้น เนี่ย ใจไปคิดอีกแล้ว แล้วใจอยากพูด รู้สึกไหม นั่นแหละหัดดูอย่างนั้น หัดดูความรู้สึกของเรานะ มันจะทำงานตลอดเวลา ต่อไปสติก็จะเร็วขึ้น

*หมายเหตุ*

คลิปธรรมะคือเสียงเทศน์บางช่วงของลพ.ปราโมทย์ จัดเป็นหมวดหมู่และตอบคำถามเฉพาะเรื่อง จึงไม่ใช่ข้อสรุปของการสอนธรรมะของท่าน

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

Media Player:

…………..การที่เราไปเพ่งไว้ก็ใช้ไม่ได้   การที่จิตไหลไปว่างๆอยู่ข้างนอกก็ใช้ไม่ได้   เป็นความสุดโต่งทั้งนั้นเลย   ให้เรารู้สึกนะ   เช่น   ใจไปข้างนอก  ใจเราเพ่งอยู่ก็รู้ทัน   ใจเราเป็นยังไงก็รู้ไปเรื่อยๆ

หมายเหตุ

คลิปธรรมะคือเสียงเทศน์บางช่วงของลพ.ปราโมทย์ จัดเป็นหมวดหมู่และตอบคำถามเฉพาะเรื่อง จึงไม่ใช่ข้อสรุปของการสอนธรรมะของท่าน

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่