การภาวนามีแต่เจริญแล้วเสื่อม

โยม : สงสัยว่าบางวันน่ะค่ะ ก็รู้สึกเหมือนรู้น่ะค่ะ แต่บางวันก็เหมือนไม่แน่ใจว่าไม่รู้คิดหรือรู้

หลวงพ่อปราโมทย์ : เป็นอย่างนั้นทุกคนแหล่ะ  เป็นอย่างนั้นทุกคนนะ บางวันภาวนาง่าย บางวันเหมือนภาวนาไม่เป็น เป็นทุกคน พอรู้สึกว่าภาวนาไม่เป็นอย่าไปดิ้นรนค้นคว้าให้รู้ว่าใจมันเหมือนกับไม่รู้เรื่อง ดูไม่รู้เรื่องก็รู้ว่าดูไม่รู้เรื่องไป ถ้าเราไม่ชอบเราไปยิ่งดิ้นรนค้นคว้านะ ยิ่งเสียเลย ยิ่งดูไม่ออก การภาวนามันมีแต่เจริญแล้วเสื่อมเจริญแล้วเสื่อมไปเรื่อยนะ บางทีก็รู้บางทีก็หลงบางทีก็รู้บางทีก็หลง ไม่มีหรอกดีถาวรสุขถาวรสงบถาวร ไม่มี

CD: ศาลาลุงชิน ครั้งที่ ๓๑
File: 520719.mp3
ระหว่างชั่วโมงที่ ๑ นาทีที่ ๑๑ วินาทีที่ ๔๙ ถึง ชั่วโมงที่ ๑ นาทีที่ ๑๒ วินาทีที่ ๒๗

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

ไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง รู้ใจตัวเองพอแล้ว

โยม : อยากถามหลวงพ่อว่า ไม่เข้าใจคำว่า ซึม กด ทื่อ อะไรอย่างนี้น่ะค่ะ จะไม่เข้าใจความหมายที่ชัดเจน

หลวงพ่อปราโมทย์ : เอาอย่างนี้ ในใจเรารู้สึกมั๊ย บางวันก็ปลอดโปร่ง บางวันก็หนักๆ เคยรู้สึกมั้ย ไม่ต้องเข้าใจ ซึม ทื่อ อะไรก็ได้นะ ใจเราปลอดโปร่งรู้ว่าปลอดโปร่ง ใจมันหนักๆขึ้นมารู้ว่าหนักๆ ดูอย่างนี้ก็ได้

โยม : แล้วคำว่า น้อมใจ น่ะค่ะ หมายถึงยังไงคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ช่างมันเถอะ หลวงพ่อพูดกับคนอื่นนะ บอก เค้าน้อมใจไปแล้ว เค้ารู้เรื่อง เห็นมั้ยเป็นธรรมะเฉพาะตัว ดังนั้นเราไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง เราแค่รู้ใจของเรา เดี๋ยวก็สุขเดี๋ยวก็ทุกข์ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย รู้เท่านี้พอแล้ว

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันที่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: ๒๔
File: 510315
ระหว่างนาทีที่ ๔๑ วินาทีที่ ๐๓ ถึงนาทีที่ ๔๑ วินาทีที่ ๔๘

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

เมื่อสงสัยว่ารู้จริงๆหรือคิดไปเอง

โยม : แล้วอย่างเวลาที่เราปฏิบัติไปเนี่ยค่ะ เวลาที่เกิดสภาวธรรมเกิดขึ้นเนี่ย เราจะทราบได้อย่างไรว่าสภาวธรรมอันนั้นเกิดเพราะเรารู้ หรือว่าเพราะเราคิดไปเอง

หลวงพ่อปราโมทย์ : โอ้.. ถ้าอย่างนั้นให้รู้ทันว่ากำลังสงสัยนะ ลงปัจจุบันเลย ไม่ต้องสนใจหรอก มันง่ายกว่าที่นึก มันง่ายนะ

อย่างใจมันโกรธขึ้นมาเนี่ย โกรธก็โกรธ เราก็เห็น ความโกรธมันผุดขึ้นมา เราจะต้องมานั่งนึกว่านี่คิดเอาเองว่าโกรธหรือว่าโกรธจริงๆเนี่ย ไม่ต้อง ไม่ต้องคิดเยอะ มันรู้เอง ภาวนาแบบเด็กๆน่ะ นะ เด็กมันซื่อๆนะ ไม่คิดมาก ไม่ซับซ้อน การภาวนาต้องแบบนั้นนะ เรียนไปซื่อๆ ไม่ซับซ้อนหรอก ของง่ายๆทั้งนั้นเลยนะ ง่าย ไม่ยากหรอก

โยม : อย่างบางคนน่ะค่ะ แบบภาวนาไปแล้วอาจจะเห็น ตัวเป็นท่อน อะไรอย่างนี้ค่ะ แล้วก็เกิดความสงสัยขึ้นมาว่าเรารู้จริงๆ เหมือนกับแยกธาตุแยกขันธ์ได้จริงๆ หรือว่ามันเป็นเราที่คิดเองว่า ตัวไม่ใช่เราๆ อะไรอย่างนี้เจ้าค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ตอนที่เห็นเป็นท่อนๆได้นี่นะ ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอก อาจจะคิดไว้ก่อน แต่ตอนที่มันรู้สึกขึ้นมาเนี่ย รู้สึกขึ้นมาเนี่ย ตอนนั้นไม่ได้คิด มันจะรู้สึกเอา ว่าเป็นท่อนๆ แต่ถ้าเกิดเห็นเป็นท่อนๆแล้วมันสงสัยว่า เอ๊..คิดไปหรือเปล่า หรือว่าเห็นจริงๆ เราก็รู้ลงปัจจุบัน ท่อนๆเป็นอดีตไปแล้วโยนมันทิ้งไปเลย ดูลงปัจจุบัน ปัจจุบันก็คือ กำลังสงสัยอยู่ นะ เราเอาปัจจุบันนะ การไปใคร่ครวญอันนั้นจะเป็นอดีตไป ปล่อยมันไป

CD: แสดงธรรมเทศนานอกสถานที่ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
File: 540810A
ระหว่างนาทีที่ ๕๗ วินาทีที่ ๐๘ ถึง นาทีที่ ๕๘ วินาทีที่ ๓๗

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

จิตดีหรือไม่ดีก็ได้ ถ้ารู้ทัน

โยม : แต่นิ่งๆแบบวันนี้ ตอนที่หลวงพ่อเทศน์หลังอาหารนี้ ไม่ดีใช่มั้ยเจ้าคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : เป็นเพราะเพิ่งจะทานข้าวมั้ง มั้นก็มัวไปนิดหน่อย

โยม : อ๋อ.. เจ้าค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ไม่มีปัญหา

โยม : แต่..เบิกบานอย่างเมื่อเช้านี้โอเคใช่มั้ยเจ้าคะ?

หลวงพ่อปราโมทย์ : ก็โอเคนะ แต่จริงๆน่ะโอเคทั้งหมดเลย ถ้าเรารู้สภาวะ จิตเราเศร้าหมองรู้ว่าเศร้าหมองก็โอเค จิตเบิกบานรู้ว่าเบิกบานก็โอเค จิตเบิกบานแล้วไม่รู้ว่าเบิกบานไม่โอเคนะ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันจันทร์ที่ ๒๖ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ หลังฉันเช้า

CD: ๒๕
File: 510428B
ระหว่างนาทีที่ ๓๔ วินาทีที่ ๔๕ ถึงนาทีที่ ๓๕ วินาทีที่ ๑๑

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

รู้ว่าโกรธแล้ว ทำไมยังไม่หายโกรธ

โยม : ถ้าเรารู้ สมมุติว่าเรารู้ว่าเราฟุ้งซ่านอยู่ เราโกรธอยู่ เราหงุดหงิดอยู่ เรารู้แล้วทำไมมันไม่หายไปสักทีล่ะคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : โอ้.. ถ้าอยากให้หาย ไม่หายหรอกนะ ความอยากเป็นต้นเหตุให้เกิดความทุกข์นะ ยิ่งอยากมากยิ่งทุกข์มาก ก็เอาอย่างที่หลวงพ่อสอนตะกี้นี้นะ ความโกรธเกิดขึ้นเราก็ดูไป ความโกรธเป็นสิ่งที่จิตไปรู้เข้า เราเป็นคนดูเฉยๆนะ ไม่ไปต่อต้านมัน ไม่ไปคล้อยตามมัน ต่อต้านมันก็คืออยากให้มันหายไป นี่สุดโต่งไปในข้างบังคับตัวเอง จะยิ่งเครียดหนักเลย ยกตัวอย่างโมโหขึ้นมาแล้วอยากหายโมโห มันไม่ยอมหายเลย โมโหตัวเองอีกที่มันโมโหไม่หาย เออ..นะ เลยยิ่งโมโหซ้อนโมโหไป อันนี้สุดโต่งไปในข้างทรมานตัวเองมากไป อีกพวกหนึ่งสุดโต่งตามใจกิเลส โมโหแล้วไปตีกับเขาเลย ลืมตัว ถูกกิเลสครอบเอา

เราเอาทางสายกลางนะ จิตมันโกรธก็เห็นเลย ความโกรธมันแยกขึ้นมา จิตเป็นคนดูนะ ความโกรธอยู่ต่างหาก ถ้าเห็นได้อย่างนี้นะ ความโกรธมันมาไม่ถึงจิตหรอก ศีล สมาธิ ปัญญา มันเกิดนะ ค่อยๆฝึกเอา ไม่ยากนะ

CD: แสดงธรรมเทศนานอกสถานที่ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
File: 540810A
ระหว่างนาทีที่ ๔๘ วินาทีที่ ๕๒ ถึง นาทีที่ ๔๙ วินาทีที่ ๕๙

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

สมถะเริ่มเมื่อหมดความตั้งใจ วิปัสสนาเริ่มเมื่อหมดความคิด

หลวงพ่อปราโมทย์ : ตรงที่เราบอกว่าเราฟังธรรมเข้าใจเนี่ย   ความจริงไม่ได้เข้าใจด้วยการฟัง แต่เข้าใจด้วยการคิดเอาเอง การคิดเอาเองของเราเนี่ย  คิดถูกก็ได้  คิดผิดก็ได้ งั้นธรรมที่ฟัง ๆ เอานะยังใช้ไม่ได้ ฟังเอาพอเป็นแนว เพื่อจะมารู้กาย รู้ใจ  ศัตรูของการรู้กาย รู้ใจ  เบอร์หนึ่งเลยคือการที่เราหลงไปอยู่ในโลกของความคิด ลืมกาย ลืมใจที่เป็นปัจจุบัน รู้สึกไหม ขณะที่เราคิดไปเนี่ย เรานั่งอยู่เราก็ลืมไป จิตใจเราเป็นสุข เป็นทุกข์ เป็นกุศล อกุศล เราก็ไม่รู้ นึกออกไหม   เนี่ยอย่างขณะนี้ลืมกาย ลืมใจแล้ว ตรงที่ไหลแว๊บไป

เพราะฉะนั้นตราบใดที่คุณยังคิดไม่เลิกนะ  คุณไม่ได้ทำวิปัสสนาแน่นอน แล้วมันเป็นศัตรูด้วย   หลวงพ่อเลยไม่ส่งเสริมให้มานั่งคิดนั่งถามนะ ที่สงสัยได้เพราะคิดมาก   คิดมากก็สงสัยมาก สงสัยแล้วอยากถาม ถามไปแล้วก็จำเอาไว้แล้วหรือเอาไปคิดต่อ นะ มันจะเวียนไปอย่างนี้เรื่อย ๆ  วิปัสสนาจริง ๆ ไม่ใช่การคิด วิปัสสนาจริงๆ ในอภิธรรมสอนนะเริ่มจากตัวอุทยัพพยญาณ อุทยัพพยญาณเนี่ยมันเห็นความเกิดดับของรูปนามนะ แล้วระบุไว้ด้วยว่า ต้องพ้นจากความคิดด้วย ถ้ายังเห็นไตรลักษณ์ด้วยการคิดเอา เช่นคิดเอาว่าจิตตะกี้กับจิตเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนกัน เนี่ยแสดงว่าเป็นไตรลักษณ์ นี่ได้แค่สัมมสนญาณ ยังไม่ขึ้นวิปัสสนา เพราะฉะนั้นยังตราบใดที่ยังคิดอยู่ไม่ใช่วิปัสสนา

หลวงพ่อพุธเคยสอนนะบอกว่า “สมถะเริ่มเมื่อหมดความตั้งใจ วิปัสสนาเริ่มเมื่อหมดความคิด” ความคิดเนี่ยคือศัตรูเบอร์หนึ่งเลย   มันทำให้เราลืมกายลืมใจตัวเอง ส่วนศัตรูเบอร์สองคือการที่บังคับกาย บังคับใจ นักปฏิบัติเกือบร้อยละร้อยคือนักบังคับกาย บังคับใจ   เพ่งเอา ๆ นะ กำหนดเอา ๆ กายก็ทื่อ ๆ ใจก็ทื่อ ๆ  ถ้าเราบังคับกาย บังคับใจ จนมันทื่อ ๆ ไปแล้วไตรลักษณ์มันจะไปอยู่ที่ไหน มันไม่แสดงตัวขึ้นมา

ศัตรูของผู้ปฏิบัติวิปัสสนาอันแรก  หลงไป เผลอไป ขาดสติ ลืมเนื้อ ลืมตัว ตามใจกิเลสไปนี้เรียกว่า  อกุศลาภิสังขารมั่ง   อปุญญาภิสังขารมั่ง   เรียกว่า  กามสุขัลลิกานุโยคบ้าง มีหลายชื่อ

ศัตรูหมายเลขสองคือการเพ่งกาย เพ่งใจ บังคับกาย บังคับใจ กำหนดกาย กำหนดใจ ควบคุมไว้ ทำกายทำใจให้ลำบากอันนี้เรียกว่า  ปุญญาภิสังขาร  ความปรุงแต่งฝ่ายที่เป็นบุญ  เรียกว่า กุศลาภิสังขาร ความปรุงแต่งที่เป็นกุศลเรียกว่า  อัตตกิลมถานุโยค  การบังคับตัวเอง

เนี่ยสองทางนี้แหละเป็นทางสุดโต่งสองด้านที่พระพุทธเจ้าห้าม ถ้าเรายังไปทำส่วนใหญ่ไปทำอย่างนั้นเองคือไปเพ่งเอา กำหนดเอา ใจแข็ง  ทื่อ ๆ จ้องเอาไว้ ๆ นั่นไม่ใช่การเจริญสติ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม
บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม
เมื่อวันจันทร์ที่ ๖ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๔๙

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๑๖
Track: ๖
File: 491106.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๕ วินาทีที่ ๒๓ ถึง นาทีที่ ๒๘ วินาทีที่ ๔๘

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

หลวงพ่อปราโมทย์: ธรรมะจริงๆ ไม่ควรถามมากหรอก คำถามทั้งหลายนะ เกิดจากความคิด พอเราคิดมากเราก็มีเรื่องสงสัยมาก มีเรื่องสงสัยมากก็ต้องถามมาก

ถ้าหากจิตมันเกิดความสงสัยขึ้นมานะ รู้..ว่าสงสัย แล้วก็จะเห็นเลย ความสงสัยเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เราไม่ได้เจตนาจะสงสัย มันสงสัยของมันเอง นะ เราตามดูความสงสัย ความสงสัยก็ดับไปได้ เนี่ย ถ้าเราคอยดูนะ สภาวะทั้งหลายทั้งปวงก็จะเกิดดับให้ดู

เราภาวนา เราไม่ได้ต้องการความรู้ความฉลาด เพราะฉะนั้นไม่ต้องถามเยอะ เราไม่ได้ต้องการความรู้ความฉลาด เราภาวนาเพื่อให้เห็นความจริงของกายของใจเราเอง ความจริงในกายในใจ มันเป็นอย่างไร คอยดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวเราก็เห็น

CD: ศาลาลุงชิน ครั้งที่ ๑๖
File: 501216.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๒๖ วินาทีที่ ๕๕ ถึง นาทีที่ ๒๗ วินาทีที่ ๔๒

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

เมื่อไรรู้สภาวธรรมตรงตามความเป็นจริง เมื่อนั้นปฏิบัติอยู่

โยม: นมัสการหลวงพ่อครับ ก็ ส่งการบ้านเหมือนกันครับ ก็ เมื่อตะกี้ก็ รู้สึกอิจฉาเพื่อนครับ แต่ว่ามันขึ้นมานิดเดียว เห็นได้ชัดมาก ก็

หลวงพ่อปราโมทย์: มีแต่อิจฉาเฉยๆ หรือมีเราอิจฉาด้วย

โยม: เราอิจฉาด้วยครับ

หลวงพ่อปราโมทย์: เออ.. มีเราอิจฉาด้วย ดีที่เห็น..

โยม: คือ หลังจากที่ มาวัดครั้งที่แล้ว กลับไปก็ เหมือนกับจิตมันเสื่อมลงไปครับ มันรู้ตัวได้ไม่เหมือนเดิม เหมือนกับตอนที่อยู่ที่ ตอนที่มาที่วัดน่ะครับ ก็พยายามดูไปครับ พอดีได้คำแนะนำจากอาจารย์สุรวัฒน์ ว่ามัน มัน เดี๋ยวมันก็พลิกกลับมาเจริญครับ

หลวงพ่อปราโมทย์: เออ.. นะ ก็ไม่ได้ภาวนาเอาเจริญอย่างเดียวหรอก แต่เราภาวนาให้เห็นว่ามันไม่คงที่หรอก เจริญแล้วก็เสื่อม เจริญแล้วก็เสื่อม ในที่สุดใจเป็นกลาง ตัวที่ดีคือตัวเป็นกลาง

โยม: แล้วก็ เหมือนกับว่า มันก็เลยเกิด เหมือนกังวลครับ ว่า ว่า ไม่รู้ว่ามันปฏิบัติอยู่หรือเปล่า หรือว่ารู้..

หลวงพ่อปราโมทย์: กังวลรู้ว่ากังวล สงสัยรู้ว่าสงสัย ถ้ากังวลรู้ว่ากังวล สงสัยรู้ว่าสงสัย ขณะนั้นปฏิบัติอยู่ นะ เมื่อไรรู้สภาวธรรมตรงตามความเป็นจริง เมื่อนั้นปฏิบัติอยู่

โยม: ครับ อยากให้หลวงพ่อ เหมือนกับว่า..

หลวงพ่อปราโมทย์: อยากแล้วรู้มั้ย?

โยม: อยากแล้วรู้ครับ

หลวงพ่อปราโมทย์: เออ..นะ เลยเงียบไปเลย ที่ฝึกอยู่น่ะ ใช้ได้แล้ว ไปฝึกอีก มันเจริญแล้วมันก็เสื่อม ธรรมชาติของสิ่งทั้งหลายเป็นอย่างนั้นแหละ สิ่งใดเกิดขึ้นสิ่งนั้นก็เสื่อมไปดับไป เป็นธรรมดา ไม่ใช่ไปเอาดีตลอดนะ

CD: สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๓๓
File: 521204B.mp3
ลำดับที่ ๔
ระหว่างนาทีที่ ๒๓ วินาทีที่ ๙ ถึง นาทีที่ ๒๔ วินาทีที่ ๔๔

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

ดูจิตได้ทั้งสมถะและวิปัสสนา ศีล สมาธิ ปัญญา เกิดพร้อม

mp3 (for download) : ดูจิตได้ทั้งสมถะและวิปัสสนา ศีล สมาธิ ปัญญา เกิดพร้อม

หลวงพ่อปราโมทย์ : ดูจิตเป็นหลักไว้ แต่ร่างกายเคลื่อนไหวให้รู้สึกนะ

โยม: หลวงพ่อหนูขอการบ้านน่ะค่ะ

หลวงพ่อปราโมทย์: นี่ไง ให้ไปดูไง

โยม: แค่นี้เองเหรอคะ

หลวงพ่อปราโมทย์: ถ้าใจแอบไปคิดก็รู้ทันๆ แค่นี้ก็เป็นพระอรหันต์ได้ จะเอาแค่ไหน (หัวเราะ)

โยม: ค่ะ แค่นี้ก็แค่นี้ค่ะ  (หัวเราะ)

หลวงพ่อปราโมทย์: หนูรู้หรือเปล่า ดูจิตเฉยๆ นี่แหละนะ สมถะก็ได้นะ วิปัสสนาก็ได้ ศีลก็มี สมาธิก็มี อย่างดูจิตแล้วมีศีลได้อย่างไร ดูจิตแล้วพอเราเห็นกิเลสเกิดขึ้นมา กิเลสมันเกิดปั๊บ เรารู้ทันมันกิเลสจะครอบงำจิตไม่ได้ เราจะไม่ผิดศีล พอใจมันฟุ้งซ่านขึ้นมา เรามีสติรู้ทัน ความฟุ้งซ่านจะดับไป ใจจะมีสมาธิขึ้นมา เสร็จแล้วเราก็จะเห็นนะ จิตใจมันขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว มันปรุงมันแต่งทั้งวันเลย เดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายหมุนเวียนเปลี่ยนไป นี่มันไม่เที่ยงตลอดเลย แล้วมันบังคับไม่ได้ นี่เห็นไตรลักษณ์นะ นี่คือวิปัสสนานะ เพราะฉะนั้น การที่เราคอยรู้ทันจิตตัวเองนี่นะ ศีล สมาธิ ปัญญา นี่เกิดพร้อมเลย

CD สวนสันติธรรม แผ่นที่ ๓๒
Track ๑๗
File: 521127B.mp3
ระหว่างนาทีที่ ๓๒ วินาทีที่ ๓๖ ถึงนาทีที่ ๓๓ วินาทีที่ ๔๗

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

โยม: จะสังเกตได้ยังไงคะว่าตอนนี้เป็นตัณหาหรือฉันทะคะ ?

หลวงพ่อปราโมทย์ : สงสัยรู้ว่าสงสัย ไม่เห็นมีปัญหาเลย รู้ลงปัจจุบันไปเลย ต่างกันแค่ชื่อหรอก จะเป็นกุศลหรืออกุศลนะ เกิดแล้วก็ดับเท่ากัน ไม่ใช่ตัวเราเท่า ๆ กัน งั้นเราไมได้ฝึกเอาอะไรหรอก ฝึกให้เห็นว่าสิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นดับทั้งสิ้น ฝึกแค่นั้นเอง เพราะงั้นไม่ต้องไปวิเคราะห์หรอกนะว่าตอนนี้เป็นตัณหาหรือฉันทะ แค่เห็นสิ่งบางสิ่งเกิดขึ้น แล้วสิ่งนั้นก็ดับไป เห็นเท่านี้พอแล้ว

โยม : มันเป็นความเท่าเทียมกันอยู่แล้ว ?

หลวงพ่อปราโมทย์ : มันเท่าเทียมกันอยู่แล้ว เราต่างหากไปให้ค่ามันที่ไม่เท่ากัน เพราะงั้นนะทุกสิ่งเป็นกุศลหรืออกุศล เกิดแล้วก็ดับ สอนไตรลักษณ์เท่าๆกัน แต่พูดอย่างนี้ไม่ใช่ยุให้ทำอกุศลนะ ถ้าเรามีสติอยู่ทำอกุศลไม่ได้หรอก

CD มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

520303

1hr12min50-1hr13min38

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

โยม:ไม่ทราบว่าตัวเองเฉยหรือคิดเอาเองว่ามันเฉยนะคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ตอนนั้นกำลังสงสัยอยู่ สงสัยว่า..รู้หรือว่าเผลอ อะไรอย่างนี้นะ รู้หรือว่าคิดเอาเอง ให้รู้ว่ากำลังสงสัยอยู่

โยม: มันไม่หายสงสัยค่ะ ก็ให้ตามรู้ไปเรื่อย ๆ เหรอคะ

หลวงพ่อปราโมทย์ : เราดูไป ใจมันสงสัยนะ ใจนี้ไม่ใช่เรา จิตมันสงสัย สังเกตมั้ยมันสงสัยได้เอง ดูไปในฐานะที่ว่าจิตนี้มันไม่ใช่ตัวเรา มันสงสัยได้เอง เวลามันโกรธมันก็โกรธได้เอง เวลาโลภมันก็โลภได้เอง ความรู้สึกทั้งหลายมันก็เกิดขึ้นเอง มันไม่ใช่ตัวเรา ไม่ว่าเราจะภาวนายังไงนะ สุดท้ายเราก็ต้องมาเห็นความเป็นไตรลักษณ์ของกายของใจ เราไม่ต้องไปค้นคว้าว่าไอ้นี่รู้ถูกไม่ถูกอะไรอย่างนี้เสียเวลา มันจะหลอกให้เราค้นคว้า ให้เรารู้ลงไปเลย จิตมันสงสัย มันสงสัยของมันเอง มันไม่ใช่ตัวเราหรอก ดูมันไปอย่างนี้เลย ใจถึง ๆ นะ อย่าไปกลัวโง่

CD สวนสันติธรรม ๒๓

๕๑๐๑๒๗

4min50-5min34

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

หลวงพ่อ: ในความเป็นจริงแล้วคำถามทั้งหลายนะ ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่หรอก

ถ้าเกิดสงสัยให้รู้ว่าสงสัยไปเลยแล้วก็จะเห็นความสงสัยเกิดแล้วก็ดับ สิ่งใดเกิดแล้วสิ่งนั้นก็ดับ เห็นเท่านี้แหละจะไปให้เกิดมรรคผลนิพพานได้

ลำพังนั่งถามหลวงพ่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้กินหรอก ถามไปแล้วก็นึกว่าเข้าใจ ก็จำไว้เท่านั้นแหละ ธรรมะจำไว้ไม่ได้กินนะ

ธรรมะที่อาศัยความจำไว้ สู้กิเลสไม่ได้ เพราะกิเลสซ่อนอยู่ในใจเรา มันต้องเป็นธรรมะที่ชำแรกเข้าไปถึงจิตถึงใจจริง ๆ นะถึงจะสู้กิเลสได้

ต้องรู้ลงไปทันเลย กิเลสแทรกเข้ามาในใจ ต้องรู้ทันเลย เราจะรู้ทันได้เราต้องไม่หลงนะ ต้องรู้สึกตัวอยู่

CD: ศาลาลุงชิน ๑๙
๕๑๐๓๑๖
๒๓.๔๑ – ๒๔.๒๘

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

หลวงพ่อปราโมทย์

ปัญหาในการปฎิบัตินี้เกิดจากการหลงกับอาการของจิตทั้งสิ้นเลย

อาการต่าง ๆ นา ๆ จิตไปหลงกับอาการ แล้วก็คิดจะแก้อาการ หรือคิดสงสัยในอาการ

เช่น จิตของผมทำไมมันส่ายไปสายมา ส่ายขึ้นข้างบนแล้วไหลลงข้างล่างสามขยัก ถอยไปข้างหลังอีกสองที อะไรอย่างนี้นะ

อาการอะไรก็ได้ก็แค่รู้เท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นจะไม่มีความสงสัยอะไร

ถ้าสงสัยก็รู้ไป ความสงสัยก็เป็นอาการของจิตอีกอย่างหนึ่ง จิตมันไปคิดมากมันก็สงสัยขึ้นมา

อาการชนิดนี้ก็เกิดแล้วก็ดับเช่นเดียวกับอาการอย่างอื่น ๆ นั้นแหละ

CD: ศาลาลุงชินครั้งที่ ๑๙
File: 510316

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

โยม: ที่หลวงพ่อเคยพูดไว้ในซีดีนะครับว่า บางคนหลวงพ่อทุบได้ เพราะจิตใจของเขาหยุ่นเหมือนดินเหนียวลักษณะหนึ่ง บางคนเปราะเป็นแก้วอีกลักษณะหนึ่ง ก็เลยอยากทราบว่าลักษณะของคนแตกต่างกันอย่างไร และก็มีเหตุเพราะอะไร?

หลวงพ่อ : ถ้าใจมันเคยฝึกฝนอบรมมานะ เคยฝึกปฏิบัติมา ใจมันห้าวหาญเข้มแข็ง รักในความจริง ยอมรับความจริงได้ แต่บางคนยังยอมรับความจริงไม่ได้ อินทรีย์ยังอ่อนมาก เพราะฉะนั้นคนที่ยังยอมรับไม่ได้ก็ต้องประคบประหงมไปก่อน เหมือนจะให้กินยานะ กินยาเพียวๆไม่ได้ ก็ต้องใส่น้ำหวานลงไปให้กิน อะไรอย่างนี้

โยม: อ๋อ อินทรีย์ใช่ไหมครับ?

หลวงพ่อ : ไม่เอาอย่าไปเรียนอย่างนั้น เรียนอย่างนั้นเมื่อไรจะจบ หมดสงสัยเรื่องนี้ก็สงสัยเรื่องอื่นอีก ให้เรารู้ทันจิตของเราไป จิตเราสงสัยรู้ว่าสงสัย จิตเราฟุ้งซ่านรู้ว่าฟุ้งซ่าน ดูอย่างนี้นะ อย่าไปเที่ยวดูอะไรอย่างอื่น

*หมายเหตุ*

คลิปธรรมะคือเสียงเทศน์บางช่วงของลพ.ปราโมทย์ จัดเป็นหมวดหมู่และตอบคำถามเฉพาะเรื่อง จึงไม่ใช่ข้อสรุปของการสอนธรรมะของท่าน

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่