mp3 (for download) : เราไม่ได้ภาวนาเอาเจริญ เพราะเจริญไม่เที่ยง

โยม : กราบนมัสการครับหลวงพ่อครับ ก็ช่วงที่ผ่านมาติดหลงโลกอยู่ ก็ มันทั้งมานะอัตตา

หลวงพ่อปราโมทย์ : ภาวนาดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ

โยม : ครับ แต่มันก็ยังไปหลงอยู่น่ะครับหลวงพ่อครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : อย่างน้อยเรารู้ว่าหลงบ้างนะก็ยังดี

โยม : รู้ครับ แต่ว่ามันก็เพลิดเพลิน สุขไปกับทางโลกค่อนข้างเยอะนะครับ ก็ แต่ว่าในการปฏิบัติ ก็ปฏิบัติทุกวัน สวดมนต์ทุกวันครับ ดูกายดูใจทุกวัน ก็เห็นว่าช่วงนี้พอฟังซีดีหลวงพ่อก็จะรู้ว่า มันก็มีขึ้นมีลงนะครับ ช่วงนี้ก็เป็น คงเป็นช่วงขาลงมั้งครับเดือนนี้ แต่ก็ยังพอดูออก ก็เห็นน่ะครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : สารวัตรเห็นมั้ยว่า ทั้งๆที่ขาลงแต่จิตเป็นกลางมากขึ้น ตัวนี้ดูออกมั้ย (โยม : ใช่ครับ) เพราะฉะนั้นขาขึ้นหรือขาลงไม่สำคัญนะ สำคัญที่รู้ด้วยความเป็นกลางต่างหาก เจริญกับเสื่อมเท่าเทียมกัน เราไม่ได้ภาวนาเอาเจริญหรอกเพราะเจริญไม่เที่ยง แต่ว่าพอปัญญามันแก่รอบเนี่ย จิตจะเป็นกลางต่อความเจริญและความเสื่อม ตัวนี้ต่างหากที่ทำให้ใจไม่ดิ้นรนปรุงแต่งต่อ ภาวนาดีขึ้นนะ ไม่ใช่แย่ลง

โยม : แล้วก็เห็นว่าจิตมันไม่เที่ยงนะครับ (หลวงพ่อปราโมทย์ : อ้อ ดี ) ก็เห็นตัวนี้ขึ้นมาครับหลวงพ่อครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : อย่างนั้นแหล่ะ มันค่อยคลายออกนะ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
แสดงธรรมที่ สำนักสงฆ์สวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี
แสดงธรรมเมื่อ วันที่ ๙ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๔

CD: ๔๐
File: 540709B
ระหว่างนาทีที่ ๑๔ วินาทีที่ ๓๓ ถึงนาทีที่ ๑๕ วินาทีที่ ๕๗

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

โยม : เมื่อครู่เห็นแมลงวันเกาะอาหารก็เลยโกรธ สติเกิดเหมือน SPOTLIGHT ส่อง มันดับลงไปเลยครับ พอไปนั่งทานข้าวนึกถึงบุญคุณของหลวงพ่อก็ปิติ น้ำตาไหลก็ไม่ไปแทรกแทรง ก็ปล่อยให้มันไหล สักพักมันก็ดับไปเองครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ที่ภาวนาอยู่ดีเลยนะ รู้ลูกเดียวเลย เห็นไหมทุกอย่างมันทำงานได้เอง ปิติมันเกิดขึ้นมาเอง ปิติมันก็ดับได้เอง

โยม : ผมต้องขออนุญาตแจ้งหลวงพ่อ ผมขอไรท์ซีดีแจกลูกศิษย์ลูกหาครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ไม่เป็นไรหรอกนะ เอาไปแจก เดี๋ยวนี้บางวัดเอาไปขายด้วย เดี๋ยวนี้งานหนังสือ มีหนังสือเรียนธรรมคู่เพื่อรู้ธรรมหนึ่ง เอาไปขายเล่มละ 30 บาท แต่ไม่เป็นไรขายถูกไม่ว่า

โยม : ขอแนวทางปฏิบัติต่อไปครับ

หลวงพ่อปราโมทย์ : ที่ทำอยู่ดีแล้วนะ

โยม : ไม่ต้องไปแทรกแทรง

หลวงพ่อปราโมทย์ : ไม่แทรกแทรง ถึงเวลามีข้อวัตรเป็นของตัวเอง ตอนนี้ต้องการความมีวินัยละ ทุกวันมีเวลาแบ่งไว้เลย ตื่นนอนขึ้นมาภาวนา

โยม : ผมขออนุญาตนิดนึงครับ เมื่อสองเดือนที่แล้วไปกดมันไว้ หลวงพ่อบอกว่าเพ่ง สงบมากกลางวัน พอกลางคืนฝันอุตลุดเลยครับ เสร็จแล้วพอหลวงพ่อบอกว่าอย่าไปเพ่ง เดี๋ยวนี้พอฝันจิตมันห่างๆ สติมันเกิดใขณะฝัน มันเห็น มันจ้อง แต่ไม่เข้าไปแทรงแทรง

หลวงพ่อปราโมทย์ : ถ้าคุณตายตอนนี้ก็ไม่กลัวแล้ว เวลานิมิตไม่ดีเกิดสติจะทำงานเอง

โยม : เมื่อวันที่ 5 มกราคม ขออนุญาตนิดนึงครับ นั่งอยู่แล้วหายใจไม่ออก รู้สึกว่ากำลังจะตาย จิตมันหลุดออกไปแล้วดูมาที่กาย เห็นว่าไม่เอาแล้ว สักพักนึงมันหลบเข้ามา เกิดลมหายใจ ผมบอกว่าให้กดจุด ก็เลยอยู่ครึ่งขั่วโมง หลักจานั้นก็หน้าซีดเกือบจะตาย

หลวงพ่อปราโมทย์ : ถ้าตายก็ไม่เสียทีแล้ว เวลาหลวงพ่อไปเยี่ยมคนไข้นะ บางทีหลวงพ่อให้กำลังใจนะ ไปเยี่ยมท่านวันชัย “อาจารย์ตายแน่รอบนี้ ยังไงก็ไม่รอดหรอก ดูมันตายไปเลย” นั่นแหละของคุณภาวนาได้ดีมากเลยนะ ภาวนาถูกเป๊ะเลย จิตของคุณมันรู้มันตื่นแล้วมันเป็นกลาง เราภาวนาแทบเป็นแทบตายเพื่อให้มันรู้มันตื่น แล้วรู้ทุกอย่างอย่างเป็นกลาง

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่

หลวงพ่อ: ตอนหลวงพ่อภาวนาก็เหมือนโยมนั่นแหละ หลวงพ่อภาวนาสมัยเป็นฆราวาส ตั้งแต่เจอหลวงปู่ดูลย์ ตอนนั้นรับราชการอยู่ในสำนักนายกฯ งานหนัก งานเครียด มีปัญหา เจ้านายก็ยุ่ง ในภาวะที่วุ่นวายนั้นน่ะ ภาวนาของเราเรื่อย สมัยนั้นเช้าๆรถติดมากเลย มันไม่มีนะ รถบนดิน รถใต้ดิน รถลอยฟ้า ไม่มีน่ะ มีแต่รถยนต์ รถยนต์กับรถตุ๊กๆ ก็มีอยู่เท่านั้น ไปไหนมาไหนรถก็ติด ลำบากไปหมดเลย เดี๋ยวนี้ยังง่าย ปรู๊ดๆ ปร๊าดๆ ไปได้

ในภาวะที่เราใช้ชีวิตธรรมดาของเรานั่นแหละ เราภาวนาอยู่ในชีวิตที่เราต้องมีอยู่ เพราะฉะนั้นเราเป็นฆราวาส เราภาวนาในชีวิตของฆราวาส ถ้ามาเป็นพระเราก็ภาวนาในชีวิตของพระ ไม่มีอะไรแตกต่าง อยู่ตรงไหนก็ต้องภาวนาที่นั่น

ทีนี้วิธีภาวนาของหลวงพ่อใช่มั้ย เช้าขึ้นมาก็ต้องตาลีตาลานไปทำงาน ตื่นมาแต่มืดเลยนะ รู้ทันกายรู้ทันใจของเราไปเรื่อยเลย จะอาบน้ำ จะกินข้าว จะขึ้นรถ จะทำอะไรนะ เราก็รู้ทันกายรู้ทันใจของเราไปเรื่อยๆ ใช้เวลาไม่นาน ไม่กี่เดือนหรอก หัดรู้กายรู้ใจอยู่ไม่กี่เดือน ก็เข้าใจว่า อ้อ..จริงๆแล้วจิตมันไม่ใช่ตัวเรา อะไรๆมันก็ไม่ใช่ตัวเรา เข้าใจขึ้นมา

ไปหาครูบาอาจารย์ ไปส่งการบ้าน ไปส่งเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่ส่ง แต่ ๓-๔ เดือนไปส่งทีหนึ่ง ไปบ่อยไม่ได้นะ ไม่มีสตางค์ค่ารถ แล้วก็ไม่มีวันลา อยู่ไกล ขึ้นไปสุรินทร์หลวงปู่ก็บอก ช่วยตัวเองได้แล้ว ถึงพระรัตนตรัย ช่วยตัวเอง ได้ ต่อไปไม่ต้องมาเรียนกับท่านก็ได้ ไปได้ด้วยตัวเอง

แต่เราก็ไปนะ เราไม่เซ่อเหมือนบางคนหรอก หลวงพ่อบอกว่า โอ้… ดีแล้ว ช่วยตัวเองพอได้แล้ว ไม่ได้บอกว่าช่วยได้นะ บอกพอได้แล้ว คนละเกรดนะ บอกพอจะไปได้แล้ว โอ้… ภูมิใจแล้ว ไม่ต้องมาหาหลวงพ่อแล้ว เราภาวนาเอาเอง ตกห้วยตกเหวไปเยอะแยะ หลายคน บางคนแย่กว่านั้นอีก บางคนนะ ก็นับถือหลวงพ่อนะ แต่มีทัศนะที่พิลึกมากเลย บอกว่า ถ้าผมได้ธรรมะเมื่อไหร่ ผมจะมาหาหลวงพ่อ ตอนนี้ผมไม่มานะ ผมจะรีบไปปฏิบัติก่อน จะปฏิบัติอะไร ยังไม่รู้หลักของการปฏิบัติ ก็ไปล้มลุกคลุกคลานอยู่อย่างนั้นล่ะ นี่ล่ะทิฎฐิมานะ พาให้เสีย

*หมายเหตุ*

คลิปธรรมะคือเสียงเทศน์บางช่วงของลพ.ปราโมทย์ จัดเป็นหมวดหมู่และตอบคำถามเฉพาะเรื่อง จึงไม่ใช่ข้อสรุปของการสอนธรรมะของท่าน

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่