โยม : กราบนมัสการหลวงพ่อครับ ในการที่ผมปฎิบัติว่าผมจะกำหนดลมหายใจนะครับ ถ้าหากมีเสียงดังมา เช่น เสียงรถชน หรือ เสียงมอเตอร์ไซด์เบรก…ดังเอี้ยด แต่ก่อนนี้เราจะตกใจแล้วหันควับไปดูทันที แต่พอหลังจากที่ฝึก พอเราได้ยินเสียง เราหายใจออกยาว ๆ หายใจเข้าลึก ๆ พอเกิดเหตุการณ์จริงขึ้นมา ว่าเสียงรถเบรกหรือเสียงรถชน แทนที่เราจะหันควับไปดูทันที เราจะหายใจออกยาว ๆ แล้วหายใจออกลึก ๆ หนึ่งครั้งก่อนแล้วค่อยหันไปดู อย่างนี้ถือว่าปฎิบัติได้ถูกต้องหรือว่าต้องแก้ไขอย่างไรไหมครับ?

หลวงพ่อปราโมทย์ : เอาอย่างนี้ดีกว่าโยม อย่างนี้มันเหนื่อยไปหน่อย ต่อไปเวลาได้ยินเสียงเอี้ยดข้างหลังนะ ถ้ามันเอี้ยดมาใกล้ ๆ เราอย่ามัวแต่ดูลมหายใจนะ เผื่อมันวิ่งมาใส่เรานะ

ต่อไปพอมันเอี้ยดเข้ามาเนี่ย ใจเราตกใจ รู้ทันว่าใจตกใจนะ แล้วรีบดูไว ๆ ให้รู้ทันใจของเรา ไม่ใช่หันไปหาลมหายใจเพื่อไม่ได้มันตกใจ

เราไม่ได้ฝึกเพื่อจะไม่ให้ตกใจนะ แต่เราฝึกเพื่อให้เห็นว่าเวลามันจะตกใจเนี่ยจิตมันตกใจของมันได้เอง จิตมันทำงานเอง มันตกใจเอง เราเรียนเพื่อให้เห็นว่าจิตมันทำงานได้เอง มันไม่ใช่ตัวเรา

แต่ถ้าโยมพอตกใจโยมมากำหนดลมไว้ก่อนเนี่ย ตกใจหายไป หันไปดูอย่างสบายใจ ใจสงบ อันนั้นเป็นสมถะ ได้ความสงบ

เราพัฒนาไปอีกขั้นนึง ให้ดูใจมันตกใจไป ตรงที่ใจตกใจเนี่ย เคยมีพระมาเล่าให้หลวงพ่อฟังนะ บอกตอนท่านวัยรุ่นท่านไปเที่ยวลอยกระทง เอะ งานอะไร ลอยกระทงใช่ไหมที่เขาจุดพลุ ดูสิ.. แก่จนลืมแล้ว ไม่ได้เที่ยวนาน พอเค้าจุดพลุโป้งขึ้นมานะตกใจ ท่านเห็นความตกใจของตัวเอง ความตกใจขาดสะบั้นตรงนั้นเลย

งั้นเราพอตกใจนะเรารู้ที่ตกใจ เราไม่ใช่ตกใจแล้วพยายามฝึกไม่ให้มันตกใจอีก ค่อย ๆ ฝึกนะ ฝึกไป

CD สวนสันติธรรม ๒๓
๕๑๐๑๐๑
๑๐.๑๓ – ๑๒.๓๓

สมัครเป็นสมาชิกเพื่อรับแจ้งข่าวสารและธรรมะทุกวันจาก Dhammada.net ได้ที่นี่