บันทึก พฤษภาคม ๒๕๕๔

[ลุงถนอม]

เป็นมารก็ไม่พ้นกฏแห่งกรรม แต่เพราะมีมานะอัตตา ทำให้หลงตนไปว่า สามารถเล่นตลกกับกฎแห่งกรรมได้

[ลุงถนอม]

ไม่มีมารตนใดเอาชนะบารมี ๓๐ ประการของพระพุทธเจ้าได้
ไม่มีมารตนใดอดทนต่อการสรรเสริญพระพุทธคุณได้

ไม่มีมาก่อนในอดีต และจะไม่มีไปตลอดอนันตกาล

[ลุงถนอม]

พระพุทธเจ้าศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

[ลุงถนอม]

พระพุทธเจ้ายังอยู่ ท่านมิได้หายไปไหน ท่านมิใช่พระนิพพานแต่ท่านเป็นหนึ่งเดียวกับพระนิพพาน วันใดถึงพระนิพพาน วันนั้นก็ถึงพระพุทธเจ้าด้วย

[ลุงถนอม]

นิพพานซึมซ่านในทุกสิ่ง พระพุทธเจ้าก็ซึมซ่านในทุกสิ่ง หากแต่จิตเรากลับแยกตัวออกมา ปิดกั้นจากพระพุทธเจ้า ด้วย ราคะ โทสะ โมหะ

[ลุงถนอม]

ระลึกถึงคุณของท่าน จะสัมผัสได้ ถึงความอบอุ่นโอบล้อม ด้วยพระมหากรุณาที่แทรกซึมอยู่ในทุกสิ่ง ดุจทารกที่อยู่ในอ้อมอกของบิดาผู้แข็งแกร่ง

[ลุงถนอม]

วันใดที่ถอดถอนเครื่องปิดกั้น คือ ราคะ โทสะ โมหะ ได้ วันนั้นจะถึงพระพุทธเจ้า ถึงพระธรรม ถึงพระนิพพาน ถึงความเป็นพระสงฆ์ที่แท้จริง

[ลุงถนอม]

เปิดใจ รับธรรมะแห่งพระพุทธองค์ รับฟังและลงมือปฏิบัติตาม ถอดถอนเครื่องปิดกั้น เข้าถึงสันติสุขเสมอกันดั่งพระพุทธองค์ และพระอรหันต์ทั้งปวง

[ลุงถนอม]

เมื่อจิตซาบซึ้งในพระมหากรุณาในพระพุทธเจ้าที่แผ่ซึมซ่านอยู่ทั่วทั้งจักรวาล เพียงเห็นภาพลายเส้นการ์ตูนที่วาดเป็นรูปพระพุทธเจ้า ก็ไหว้ได้สนิทใจ

[ลุงถนอม]

เมื่อเอาเงินเป็นตัวตั้ง คุณค่าอื่นๆก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น

[ลุงถนอม]

ปัญญา ก็ไม่ใช่ของๆเรา เกิดแล้วก็ดับ

[ลุงถนอม]

เมื่อใดที่ตัณหาครอบงำจิต โมหะก็ครอบงำจิต และพร้อมจะแปรเปลี่ยนไปเป็น โลภะ และโทสะ ได้ทุกเมื่อ

[ลุงถนอม]

การแสวงหา และสงวนรักษาปัญญา ถูกปิดบังด้วยความปราถนาดีต่อผู้อื่น ทั้งพร้อมจะแปรเป็นกิเลสหยาบๆได้ทุกเมื่อ

[ลุงถนอม]

สิ่งที่เราต้องรู้จักให้มากก็คือ กิเลสของตัวเราเอง เพื่อรู้จักจิต และใจของเรา ในที่สุด

[ลุงถนอม]

ยังไม่เคยเห็น "ความภาคภูมิใจว่าทำได้ ทำถูก" จะทำให้ใครภาวนาเป็นสักคน
เห็นแต่ความท้อใจ การยอมแพ้ แต่ไม่ยอมถอย นี่ล่ะ ที่ทำให้ภาวนาเป็น